Babam gelir her 24 Ocak'ta aklıma...

Onu da bir Ocak sabahı keybetmiştik, 44 yıllık bi bilim insanı, bir çello vrtiyözü, bir ressam, bir baba herşeyden önce, eş ve insan...

17 Ocak 2018'de 77 yaşında ayrıldı aramızdan...

Kalp krizi geçirdi, üç gün yattı, sonra 'Hoşçakal' dedi bize...

Işıklarla uyusun...

*********

Babam gelir her 24 Ocak'ta aklıma...

Ardından da o çocuklar, o eş ve o sevenleri...

O çocuklar dediğim, sevgili Uğur Mumcu'nun çocukları...

Ölüm, ölümdür belki ama; 'Ya benim babam da, kör karanlık örümcek kafalarca arabasına bomba konularak bin parçaya bölünerek ölseydi. Ya babamın aziz naaşını da, evmizin duvarlarından kazıyarak tek parça haine getermeye çalııp, beceremeseydik...

Annem gelir aklıma; ya daha liseden tanışıp, akademik kariyeri boyunca da hem eşi, hem meslektaşı olan babamı; paramparça haldi uğurlasadı sonsuzulğa; arsanıdna yağmur altında koşan 200 bin kişinin ağıdı tesell edebilir miydi beni, annemi, bizi...
*********

Babam gelir her 24 Ocak'ta aklıma...

Çocukluktan beri can dostu,  yoldaşı, fikrdaşı olan Uğur Mumcu'yu kaybettiğinde ne hissetmişti, ben ozaman 14 yaşındaydım, ablam 16...

Hiç unutmam, televizyon alt yazı geçtiğinde o kara haber; ilk kalp spazmını geçirmişti; İni Sina Hastanesi'ne gittik usulen, bir saati zor etti, imza ile çıkıp, doğru Gaziosmapnaşa'daki o kara günün  yaşandığı evin önüne...

Kimbilir nasıl koymuştu nasıl canına tak etmişti...

Düşünsenize, can dostunuz, trafik kazasında değil, kalpten değil, kanamadan değil, kalpten değil; karanlık elerce on bin parçaya ayrılsın...

Aklım yitiyor onlar aklıma geldikçe...
*********

Ağıtlar yakıyoruz  her aydını yitirdiğimizde; o zaman sosyal medya yoktu ve arkasından  pislik mesajları yazacak yobaz, bağnaz beyinler yoktu; şumdu olsa; işte örneklerini görüyoruz; dillerinden pislik akanlar neler paylaşıyorlar; bereket o zaman yoktu...

200 bin kişi yürüdük arkasından. Babam, annem ünversiteye gitmedi, zaten kmisenin ders yapacak hali de yoktu, zaten herkes de oradaydı; bizi bile okula göndermeyip, bu kutlu anmaya götürmüşlerdi. Tam olarak idrak edemesem de, Bakanlıklar'dan Ulus'a kadar beş saate yürüdüğümüzü biliyorum, ne ben ne ablam ne de başkası yorulmadı o gün...
**********

Kitaplarını okdum aklım ernce, heel son yazısı; yobazların katliamlarına karşı yazılmış kutsal bir metn gibiydi...

*********

'Vurulduk ey halkım unutma bizi!' diyrdu...

Unutmadık, unutturmayacağız...

Bakmayın ısrarla karanlıklarda olabiliriz...

Simsiah bir gecenin koynunda olabiliriz...

Yapayalnız olabilriz...

Ama gün elbet dönecek...

Biliyoruz, görüyoruz...

Bir gün gelecek dönence...

Haykırıyoruz...