Başkaları hakkında konuşulan masaya oturma…

Çünkü o masada herkesin bir hikâyesi vardır ama kimsenin kendi hikâyesiyle yüzleşmeye cesareti yoktur.

İnsan, başkasının hayatını anlatırken ne kadar da rahat olur. Hataları sıralar, eksikleri büyütür, kusurları didik didik eder. Kendini haklı, karşısındakini haksız ilan etmekte hiç zorlanmaz.

Oysa hayatın küçük bir oyunu vardır: Bugün başkasını konuşan, yarın konuşulan olur.

Unutma; dedikodu, çoğu zaman insanın kendi eksiklerini başkasının hayatıyla örtme çabasıdır. Başkasının yanlışını büyütmek, kendi doğrusunu kanıtlamaz.

Ve gün gelir, o masa dağılır. Herkes kendi hayatının başına oturur. İşte o zaman anlattıkların değil, yaşadıkların konuşur. Çünkü başkaları hakkında konuşulan masadan kalktığında, sıradaki konu sensin.

Ve insanın en zor sınavı, başkalarını yargılarken değil; kendisiyle yüzleşirken başlar. 

Nota ve Tınıyla...