Herkes her şeyi biliyor!

Herkesin bir fikri var, herkesin bir doğrusu… Üstelik kimsenin yanılma ihtimali yok!

Cahil de olsa en akıllı kendisi. Tahsilsiz de olsa en iyi bilen yine kendisi. Bir başkasının düşüncesini dinlemek mi? Ne münasebet! Çünkü dinlemek için önce insanın kendisinden daha fazlasını bilen birinin olabileceğini kabul etmesi gerekir.

İşin en acı tarafı, kimsenin kendisine dönüp bakmaması. Kendi hayatını düzene koyamamış insan, başkasının hayatına nizam vermeye kalkıyor. Kendi yanlışlarıyla yüzleşmekten kaçanlar, başkalarının hatalarını büyüteçle inceliyor.

Oysa bilgi, insanı kibirli değil, mütevazı yapar. Gerçekten bilen insan, bilmediklerinin de farkındadır. Soru sorar, dinler, öğrenir. Çünkü aklın en büyük göstergesi, her şeyi bildiğini iddia etmek değil, gerektiğinde yanılabileceğini kabul etmektir.

Herkese akıl vermeden önce insanın kendi hayatına bakması gerekir. Unutmayalım; insanın eğitimi diplomasıyla, aklı konuşmasıyla değil, davranışlarıyla ölçülür. Ve bazen en büyük cehalet, bilmemek değil; bilmediğini kabul etmeyecek kadar kendini kusursuz sanmaktır.

Narsist bir edayla başkalarına akıl vermek yerine ki  o kişiler kendisinden daha bilgili ve daha tecrübeliyse, haddini bilmek, insanın kendisine koyduğu en değerli sınırdır. 

Nota ve Tınıyla...