İnsan bazen gördüğü ilk şeye inanır. Bir bakışla yargılar, bir cümleyle karar verir, yarım bir hikâyeyle hüküm dağıtır. Sonra da kendi kararını gerçek sanır. Oysa gördüğümüz, çoğu zaman gerçeğin yalnızca bize görünen yüzüdür.

Belki sessiz kalan birinin anlatacak çok şeyi vardır. Belki öfkeli görünen biri, uzun zamandır içine attıklarıyla savaşıyordur. Belki de suçlu sandığın kişi, hikâyenin en çok haksızlığa uğrayanıdır.

Ama biz ne yaparız? Dinlemeden karar verir, anlamadan suçlar, araştırmadan inanırız. Çünkü gerçeği öğrenmek emek ister; yargılamaksa birkaç saniye…

Unutma, her olayın görünmeyen bir tarafı, her insanın anlatılmamış bir hikâyesi vardır. Bir fotoğrafın öncesini, bir gözyaşının nedenini, bir sessizliğin ardını bilmiyorsan, gördüğünün tamamına sahip değilsin.

Bir insanı tek bir anıyla mahkûm etme. Çünkü sen onun hayatından yalnızca bir sahne görmüş olabilirsin; oysa perde arkasında neler yaşandığını bilmiyorsun. Bazen gerçek, gözünün önündedir ama senaryonun tamamını bilmediğin için onu yanlış okursun.

Hemen inanma, hemen yargılama. Çünkü gördüğün bir gerçek olabilir ama hikâyenin tamamı değildir. 

Nota ve Tınıyla...