Eskiden Biz de Çocuktuk..

Biz büyüdükçe, çocukluğumuz geride kaldı sandık.

Ama gerçekte, o parklarda, bahçelerde, sokak aralarında özgürdük.

Elimizde top, cebimizde birkaç kuruş, akşamüstleri arkadaşlarımızla buluşmanın heyecanıyla koşardık.

Radyo ya da kasetçaların çaldığı şarkılara eşlik eder, sözlerini yanlış da söylesek, birlikte gülmenin tadını alırdık.

O günlerde mutluluk basitti, paylaşmak kolaydı ve samimiyet doğal.

Bugün ise durum çok farklı.

Çocuklar, ellerinde telefon, sosyal medya hesapları, WhatsApp yazışmaları ve sürekli foto paylaşma telaşıyla büyüyor.

Arkadaşlıklar ekranlarda kurulu, gülüşler emojiye dönmüş, sohbetler kısa mesajlarla sınırlı.

Bizim sokakta çamurla, top oyunuyla öğrendiğimiz dostluk, bugün kaydırmalar ve beğenilerle ölçülüyor.

Belki de sorun sadece teknoloji değil.

Biz de büyürken, o samimiyeti içselleştirerek yetiştik.

Ama günümüz çocukları, mutluluğu anlık paylaşımlarda arıyor, gerçek gülüşü ve paylaşmayı unutuyor.

Arkadaşlık bir “like” kadar kolay, ama aynı zamanda bir o kadar da yüzeysel hâle gelmiş.

Düşünmek gerekiyor:

Çocukluğun gerçek keyfi parklarda koşmak, birlikte şarkı söylemek ve küçük şeylerle mutlu olmayı bilmektir.

Telefon ekranına gömülmüş bir gülümseme, hiçbir zaman çimlerin üstünde, rüzgarla karışmış kahkahalar kadar samimi olamaz.

Belki de bunu büyükler olarak biz hatırlatmalıyız.

Çocuklarımıza, sosyal medya ve teknolojiye rağmen gerçek bağları, basit sevinçleri ve dostluğu öğretmeliyiz.

Yoksa onlar da, bizden miras kalan bir hüzünle, samimiyeti arayacak ama bulamayacaklar.

Nota ve Tınıyla…