Bir zamanlar çocukların sesi rüzgâra karışırdı.

Mahalle aralarında yankılanan o kahkahalar, ne bir korku tanırdı ne de bir öfke. 

Toprak kokusuna karışan oyunlar, dizleri yaralı ama kalpleri tertemiz çocuklar…

Şimdi düşünüyorum da, ne değişti?

Eskiden bir çocuğun en büyük derdi, akşam ezanına kadar oyunu bırakmak istememesiydi. 

Parklar dolup taşardı, bahçelerde koşan ayak sesleri hayatın en saf melodisiydi. 

Kimse kimseye düşman değildi. 

Taşlar sadece seksek için vardı, sopalar yalnızca topa vurmak içindi.

Bugün ise içimize çöken bir sessizlik var.

O kahkahaların yerini, haber bültenlerinden yükselen ürkütücü cümleler aldı. 

Okullar… 

Bir zamanlar öğrenmenin, dostluğun ve hayallerin yuvası olan o yerler, artık zaman zaman korkunun adresi olarak anılıyor. 

Bir çocuğun elinde olması gereken kalemin yerini öfke alıyorsa, burada sadece çocukları suçlamak yetmez.

Çünkü çocuk dediğin, gördüğünü büyütür.

Sevgi görürse sevgiyi, şiddet görürse şiddeti öğrenir.

Belki de biz unuttuk…

Onlara nasıl çocuk olunacağını göstermeyi,

Birlikte gülmeyi,

Kaybetmeyi kabullenmeyi,

Kırmadan konuşmayı…

Betonların arasında yetişen nesiller, toprağa basmadan büyüyor artık. 

Ekranlara sıkışmış hayatlarda, gerçek dostlukların yerini sanal yalnızlıklar aldı. 

Ve yalnızlık, en çok da çocuklara ağır geliyor.

Oysa bir çocuğun dünyası çok basittir:

Biraz ilgi, biraz sevgi ve biraz da oyun.

Belki de yeniden hatırlamamız gerekiyor…

Bir çocuğun elinden tutup parka götürmeyi,

Onunla yere oturup oyun oynamayı,

Hiçbir şey konuşmadan sadece yanında olmayı…

Çünkü kaybettiğimiz şey sadece çocukluk değil,

İçimizdeki insanlık.

Ve inanıyorum ki bir gün, yeniden rüzgâr esecek…

Ve eğer biz istersek, o rüzgâra yine kahkahalar karışabilir.

Yeter ki, çocukların kalbine korku değil, umut bırakalım.

Nota ve Tınıyla...