Türk ve Dünya Mutfağı üzerine yaptığı çok sayıda gönüllü çalışma ile başta gastronomi sektörü olmak üzere birçok kesim tarafından büyük  takdir toplayan ve aynı zamanda Dünya Şarap Lezzetçileri Birliği Üyesi konumunda da bulunan Uluslararası Mutfak Sanatçıları ve Gurmeler Birliği Türkiye Masası Yönetim Kurulu Onursal Üyesi, Dünya Yöresel Lezzetleri Tanıtma Platformu Başkanvekili, TURİZMAGAZİNİST Araştırmacılar ve Yazarlar Platformu Mütevelli Heyet Üyesi ve Türkiye Görsel Sanatlar ve Edebi Eserler Eleştirmenleri Konsorsiyumu Genel Sekreteri  Gastronomi&Gastronomi Turizmi Uzmanı Gurme ve Mutfak Yazarı Boğaç Yüzgül, bu kez ‘İletişim Uzmanlığı’ kimliği ve sıfatıyla, yaşadığı bir olayın da etkisiyle  aileleri yakından ilgilendiren çok önemli bir konuyu, gündeme taşıdı…

Türk ve Dünya Mutfağı üzerine yaptığı çok sayıda gönüllü çalışma ile başta gastronomi sektörü olmak üzere birçok kesim tarafından büyük  takdir toplayan ve aynı zamanda Dünya Şarap Lezzetçileri Birliği Üyesi konumunda da bulunan Uluslararası Mutfak Sanatçıları ve Gurmeler Birliği Türkiye Masası Yönetim Kurulu Onursal Üyesi, Dünya Yöresel Lezzetleri Tanıtma Platformu Başkanvekili, TURİZMAGAZİNİST Araştırmacılar ve Yazarlar Platformu Mütevelli Heyet Üyesi ve Türkiye Görsel Sanatlar ve Edebi Eserler Eleştirmenleri Konsorsiyumu Genel Sekreteri  Gastronomi&Gastronomi Turizmi Uzmanı Gurme ve Mutfak Yazarı Boğaç Yüzgül, bu kez ‘İletişim Uzmanlığı’ kimliği ve sıfatıyla, yaşadığı bir olayın da etkisiyle  aileleri yakından ilgilendiren çok önemli bir konuyu, gündeme taşıdı…

İşte Boğaç Yüzgül’ün o yazısı:

OYUNCAKLARDAN BİLE KALDIRIN SİLAHLARI

Pazar günü akşamüstü saatleri…

Kayınvalidemin evinde, eşim, kayınvalidem, eşimin kardeşleri, yeğenleri; havanın da güzelliği eşliğinde balkonda oturuyoruz…

Yemek faslı bitmiş, çay faslına başlamışız…

Derken aşağıda bir kıyamettir koptu…

Kayınvalidemin evi, yüksek giriş birinci katta olduğu için, net bir şekilde ayan beyan herşey görülüyor, duyuluyor…

Aşağı mahalleden sekiz on genç; malûm mahallenin sekiz-on genci ile birbirlerine giriyorlar…

Zaten ‘Kavga almışlar(!!!!!!!!!)…

Yani planlanmış bir kavga…

Kavga serserilik boyutunu da aşınca, ev sahibi mahallenin yaşını siz 14 deyin ben 15 diyeyim; bir genç ‘Lan siz görürsünüz hele bir makineiy getireyim di’ diyerek eve gitti ve silahı alıp karşı mahallenin çocuklarına doğrulttu…

Yatıştırmaya çalışıyorlar kavgayı ama nafile göz dönmüş bir kere vuracak…

Nitekim ateş de etti birkaç el lakin; neyse ki engellendi…

Neyse ki…

(!!!!!!!!!)

14-15 yaşında bir çocuk, evinde silahı ya da silah var; özenle beze sarılmış; ilk kavgada çekebiliyor; hatta ateş edebiliyor, hatta can almak üzere hareket edebiliyor…

Çünkü artık; bu toplumun hayat okulu; it-kopuk, serseri, berduşt yetiştiriyor…

İnsan yetiştirmiyor…

Tamamı düzmece sapık ilişkiler yumağı kadın programları, hemen her birinde itibarlı eşkıya dizileri, hemen her televizyon kanalında üçüncü sayfa haberleri…

Artık it olmazsan, serseri olmazsan, eşek olmazsan kabul görmüyorsun arkadaşların arasında…

Bakın o silah çeken çocuk bir gün sonra arkadaşları arasında nasıl karşılanacak biliyor muşunum?

‘Koçum Ali, koçum Niyazi, koçum Süleyman; dün makineiy indirmişsin; helâl sana, aşağına taş deymesin…’

Belki babası bile, o da it olduğu için; övünecek oğluyla kahvede; ‘Beyler benim aslan oğlum, aslan yeğeniniz; dün makineyi çekmiş, ezdirmemiş kimseyi…’

(!!!!!!!!!)

İtlik belki insanlık varolduğundan bu yana vardı…

Ama bu kadar rezillik var mıy dı?

Çocukluğumuzun caz şarkıcısı Özdemir Erdoğan, ‘Selam sana güzel evren, oyuncaklardan bile kaldırın silahları’ demişti ibr şarkısından…

Şimdilerde savaş oyunu bilmeyen çocuk, dijital evrende var sayılmıyor…

İtliğe özenmemeli…

İtlikle övünülmemeli…

Üşenmedim, on vurdulu kırdılı dizinin, sesli betimlemesindeki repkilleri çıkardım…

Sonra da Microsoft word’un yardımıyla; ‘Kafasına sıkmak’ kavramlarının kaç kez geçtiğini hesaplattırarak döktüm ortaya…

144 bin 322 kelimenin ne yazık ki 2456 keresinde kullanılmış…

Yüzde 2 bile değil ama, ne acı, yüz kelimeden ikisinde kafaya sıktırılıyor, yani öldürmek emri var…

Bu denli başıboş bir toplum yetiştirmenin kime ne faydası var?

Yazık değil mi?