Hayat bir sahne derler ya, aslında çoğu insan orada bir rol oynar.

Günlük telaşlarda, iş dünyasında, dost meclislerinde; herkesin yüzünde bir maske, dilinde ölçülmüş sözler vardır.

Kimi güçlü görünmek ister, kimi kırılganlığını saklar.

Ama insanı en çıplak hâliyle görebileceğimiz an, onun son anlarıdır.

Çünkü ölümün gölgesi yaklaştığında, artık rol yapmaya gerek kalmaz.

Bir insanın gerçekten kim olduğunu anlamak için onun servetine, makamına, şöhretine bakmaya gerek yoktur.

Hayatının son günlerinde, hatta son nefesinde söyledikleri ve sergilediği duruş yeterlidir.

Kimi pişmanlıkla yüzleşir, kimi öfkeyle. Kimi helalleşmeye koşar, kimi kinini bile son ana taşır.

Bazıları huzurla gözlerini kapar, bazıları ise ömrü boyunca susturduğu çığlıkları son nefesinde dile getirir.

Yaşamın son anları insanın özetidir.

Ömrü boyunca ne biriktirdiyse, hangi duygularla yaşadıysa o yüzeye çıkar.

Dışarıdan bakıldığında “sert” biri gibi görünenin kalbi son anda yumuşayabilir; ömrünü neşeyle geçirenin içindeki hüzün sessizce ortaya çıkabilir.

Ölüm anı, insanın sahiciliğiyle yüzleştiği tek an belki de.

Biz geride kalanlar için ise bu durum büyük bir derstir.

Çünkü birinin son sözleri, bize aslında yaşamın özünü anlatır.

Para, şöhret, başarı… Hepsi bir yana; geriye kalan tek şey vicdan ve sevdikleridir.

Demek ki mesele, son anımız geldiğinde nasıl anılmak istediğimizdir.

Gerçek yüzümüzü yalnız o an göstermemek için, bugünden samimi, dürüst ve sevgi dolu yaşamayı öğrenmemiz gerekir.

Çünkü günün sonunda...

MASKELER DÜŞER, ROLLER BİTER, SADECE HAKİKAT KALIR... 

Nota ve Tınıyla... 

macit.soydan@gmail.com