Hayatın en acımasız yanı, bazen zamanın insanın karakterini törpülemesi değil, tersine keskinleştirmesidir.

İnsan gençken ideallerle, doğrularla, saf bir adalet duygusuyla yaşar.

Herkesin “iyi” kalabileceğine, dünyayı değiştirebileceğine inanır.

Ama yıllar geçtikçe görülen haksızlıklar, hayal kırıklıkları, ihanetler insanın ruhuna dokunur.

Kimi bu acılardan ders alarak daha olgun, daha bilge olur; kimi de bu yaraların izinde karamsar, hırçın ve hatta zalimleşir.

Bu yüzden söylenir: *“Ya iyi olarak ölürsün, ya da kötüye dönüşecek kadar uzun yaşarsın.”*

Belki biraz keskin bir ifade ama hayatın gerçeğini yansıtır.

Çünkü insan her gün biraz daha sınanır.

Güzel bir kalbi korumak, yıllar içinde vicdanı kaybetmemek, öfkeye yenilmemek sandığımızdan çok daha zordur. Hele ki çıkarların, hırsların, makamların kıymet kazandığı bir dünyada…

Kimi insanlar erken yaşta hayatını kaybettiğinde, geride bıraktıkları saf iyilikleriyle anılır. Hiç kirlenmemiş, hiç taviz vermemiş bir hatıra olarak kalırlar.

Onları düşündüğümüzde gözümüz dolar ama kalbimiz de hafifler, çünkü “iyi kalmayı başarmıştı” deriz.

Öte yandan, uzun yaşayan ama zamanla bambaşka birine dönüşenleri de görürüz. Yıllar önce hayran olduğumuz bir isim, bugün bize yabancı gelir.

Gücün ve paranın gölgesinde kaybolan eski dostlarımızı, adalet ararken zulme sessiz kalanları, inançlarını paraya değişenleri hatırlarız.

Demek ki mesele uzun yaşamak değil, nasıl yaşadığını bilmektir.

Belki de gerçek kahramanlık, ömrün sonuna kadar kalbini kirletmemekte gizlidir.

Hayatın yükleri insanı değiştirebilir ama erdem, insanı hayatta tutan en güçlü dirençtir.

O yüzden kendimize şu soruyu sormalıyız:

Yıllar geçtikçe daha mı iyi bir insan oluyorum, yoksa fark etmeden kötülüğün gölgesine mi sığınıyorum?

Cevap basit değil, ama dürüstçe verildiğinde insana yönünü gösterecek kadar değerlidir.

Nota ve Tınıyla...

macit.soydan@gmail.com