İnsanın en büyük yanılgısı, vazgeçilmez olduğunu düşünmesidir. 

İş yerinde, dostluklarda, hatta en çok da kalbinin en derin yerine koyduğu ilişkilerde… 

Sanki kendi varlığı olmadan hiçbir şeyin devam etmeyeceğini sanır. 

Oysa hayat, insana çok daha farklı bir gerçeği gösterir.

Bir gün işten ayrılırsınız mesela. Yıllarca alın teri döktüğünüz masanız, siz daha kapıdan çıkar çıkmaz başkasına teslim edilir. 

Birkaç gün sizin adınız anılır, “şöyle çalışkandı, böyle emek verdi” denir. 

Ama çark dönmeye devam eder. 

Siz, hayatınızın koca bir bölümünü oraya adamışken, orası sizi birkaç haftada unutur.

Ya da kalbinizi verdikleriniz… 

“O bensiz yapamaz” dersiniz. 

Ama gün gelir, sizin yerinize bir başkası gelir. 

Unutulmaz sandığınız anılar, bir başkasının gülüşünün gölgesinde silinir. 

Ve siz, kendi kendinize kalır, şu soruyu sorarsınız: “Demek ki ben o kadar da vazgeçilmez değilmişim…”

O an biraz acır insanın içi. 

Çünkü varlığının, düşündüğü kadar büyük bir boşluk bırakmadığını fark eder. 

Ama işte, bu da hayatın öğretisidir. 

Hiç kimse tek başına dünyanın merkezinde değildir. 

Hepimizin yedeği vardır, her duygunun bir tesellisi…

Aslında mesele vazgeçilmez olmak değildir. 

Çünkü gün gelir unutulursunuz, yeriniz dolar. 

Asıl mesele, geride nasıl bir iz bıraktığınızdır. 

Yokluğunuzda insanlar sizi özlemle mi anar, yoksa sadece bir “geçmişte kalan” olarak mı hatırlar?

Vazgeçilmez olduğumuzu sanmak yerine; varlığımızla insanlara huzur veren, yokluğumuzla da güzel anılar bırakan biri olabilmek… 

İşte gerçek değer orada gizlidir.

Nota ve Tınıyla... 

macit.soydan@gmail.com