1928’de babasız çocukların gittiği, parasız Darüşşafaka okulunu kazandı.

Sonrasında yine parasız iyi bir eğitim alabileceği askeri okullara yöneldi.

Borçluluk meselesini ilk kez bu parasız okuduğu yıllarda düşünmeye başladı; ”Babamın parası yok, peki beni kim okutuyor?”

Sonraları halkına karşı duyduğu bu borç düşüncesini şöyle not edecekti: 

«Bende borçluluk duygusu yaşamımın anaçizgisi olarak hep sürüyor… Hiçbir zaman ödenmeyecek, ödenmesi olanaksız olan bu borçlarım -tıpkı ölüm düşüncesi gibi- hiç aklımdan çıkmamak üzere bende hep sürerek yaşıyor… Ödeyemem ama ödemeye çalışmalıyım.»

60’ların sonunda iyi para kazandığını düşündüğünde halkına borcunu ödemenin bir yolu olarak Vakıf fikri geldi aklına.

1972 – 1973 yılları arasında soyadını verdiği vakfı kurdu. 

NESİN VAKFI... 

Eylül 1974, Aziz Nesin ilk yapının temelini attı. İyi para kazanmadığını kısa sürede anladı. İnşaatla birlikte para suyunu çekti. 

Yılmadı; çalıştığı gazete, dergi ve yayınevlerinden ”Yazacağım” sözüyle borç aldı. Telif alamadığı ülkelere sık sık ziyaretler düzenleyerek biriken teliflerini aldı, zaman zaman teliflere karşılık vakıf için kapı kollar, musluklar, aydınlatmalar kısacası ne bulduysa çuvallara doldurarak yurda getirdi, inşaata devam etti. 

Bu sırada uzun zamandır üzerinde düşündüğü ”Nesin Vakfı Eğitim Felsefesi”ni oluşturdu.

Bir yandan da Vakfı gelecek çocuklara hazırlamakla uğraştı; kendi elleriyle getirdiği meyve ağaçlarını dikti, bahçeyi çiçeklerlendirdi, ortalığı düzenledi.

1980

Aziz Nesin ilk çocukları vakfına kabul etti. 

1987

Eğitim konusundaki vasiyetini sonunda kaleme aldı. Bu metni ”Korkudan Korkmak” adlı kitabında yayımladı. 

”Bu yazıyı 1972 yılında noter senedinin düzenlenmesi, mahkeme tescil kararının alınması ve Resmi Gazetede ilanının yayınlanmasıyla birlikte Nesin Vakfı’nı yasal olarak kurduğum zaman yazmalıydım. Olmadı. 1974 yılında Nesin Vakfı’nın yapılarını kurmaya başladığım zaman da yazabilirdim. Yazamadım. Hiç değilse Nesin Vakfı’na ilk çocuğu aldığım 1980 yılında olsun yazmam gerekirdi. Yapamadım.

15 yıldan beri bir türlü yazamadığım yazıdır bu.” açıklamasını yaptı.

Aziz Nesin, vefatına (6 Temmuz 1995) kadar Nesin Vakfı’nda vakıf çocuklarıyla birlikte yaşadı.

Cenazesi kendi isteğiyle Vakıf bahçesinin bir yerine gömüldü. Mezarının bilinmesini istemedi.

”Üstümde çocuklar koşuşsun” dedi... 

Ve öyle oldu...

Nota ve Tınıyla... 

macit.soydan@gmail.com