Nisan yaklaşırken, insanın içinde tarif edemediği bir kıpırtı başlar.

Sanki uzun süredir suskun kalan bir şarkı, yavaş yavaş hatırlanır.

Rüzgârın sesi değişir, gökyüzü daha derin bir maviye döner, toprak ise sabırla sakladığı tüm renkleri bir bir geri vermeye hazırlanır.

Nisan, sadece bir ay değildir.

Nisan, kalbin yeniden atmayı hatırladığı zamandır.

Kışın yorgunluğu henüz tam silinmemişken, bir sabah ansızın açan çiçekler gibi gelir hayatımıza.

Biraz ürkek, biraz cesur…

Tıpkı insanın yeniden umut etmeye başlaması gibi.

Pencereden süzülen o ılık güneş, sadece odayı değil, insanın içini de aydınlatır.

Ve fark ederiz; aslında en çok kendimize uzak düşmüşüzdür.

Nisan, eski defterlerin arasına saklanmış bir fotoğraf gibidir.

Tozunu üflediğinizde, içinden bir anı dökülür.

Çocukluk gelir akla…

Islak kaldırımlarda seksek oynanan günler, yağmurdan sonra toprağın kokusu, dallardan koparılan ilk çiçekler…

O zamanlar zaman daha yavaştı, duygular daha gerçekti sanki.

Ya da biz, hissetmeyi daha iyi biliyorduk.

Belki de Nisan’ın en güzel yanı, insana unuttuğu şeyleri hatırlatmasıdır.

Sevmeyi, beklemeyi, sabretmeyi…

Ve en önemlisi yeniden başlamayı.

Çünkü doğa, her yıl aynı hikâyeyi anlatır bize:

Ne kadar sert geçerse geçsin kış, bahar mutlaka gelir.

Bir şehrin sokaklarında yürürken, ağaçların dallarında açan tomurcuklara denk gelirsiniz.

Kimse fark etmese bile onlar oradadır; sessizce büyür, sabırla açar.

İnsan da biraz böyledir aslında.

İçinde taşıdığı umutları kimse görmese bile, doğru zamanı bekler.

Nisan, kalbin en yumuşak yeridir.

Bir bakışta, bir gülüşte, belki de yarım kalmış bir hikâyede kendini hatırlatır.

Bazen bir şarkıda, bazen bir rüzgâr esintisinde dokunur insana.

Ve der ki:

“Her şey yeniden başlayabilir.”

Belki de bu yüzden Nisan, en çok âşıkların ayıdır.

Çünkü içinde hem özlem vardır hem kavuşma…

Hem geçmişin izi, hem geleceğin ihtimali…

Şimdi takvimler yavaş yavaş Nisan’ı gösterirken, içimizdeki o küçük umudu büyütmenin zamanı.

Belki bir pencere açarak, belki eski bir anıyı gülümseyerek hatırlayarak…

Çünkü bazı aylar sadece yaşanmaz…

Hissedilir.

Ve Nisan, en çok hissedilen aydır.

Nota ve Tınıyla…