Sen anlat Karadeniz...

Yağmurunla, rüzgarınla, öfkenle anlat.

Anlat ki bilelim; ne çok susmuşsun, ne çok yanmışsın içinde...

Kazım’la başlasın türkülerin.

Denizin ötesine söylenmiş şarkılarla…

“Gelevera Deresi”nden yankılansın sesi;

Çünkü o, bir halkın içli çığlığıydı.

Tulumun sesinde, martının çığlığında, yağmurun aralığında saklıydı o çocuk.

Erken gitti…

Ama ardından milyonlarca yürek ağladı;

Çünkü Kazım, sadece bir sanatçı değil, bir direnişti.

Sahici, hırçın, yaralı ama dimdik bir yürek.

Şair Ceketli…

Sonra Volkan…

Karadeniz’in öteki asisi.

Bir başka acının, bir başka özlemin sesi.

“Cerrahpaşa”da bir gece boğazımıza düğüm olduysa onun yüzünden oldu.

Sesi, dağların ardından yükselen bir isyan gibi.

Bazen bir annenin ağıdı, bazen terk edilmiş bir sevdalının çırpınışı gibi...

Sen anlat Karadeniz…

Çünkü senin evlatların, sevdikçe kanıyor.

Ağladıkça türkü oluyor.

Ve sustukça ölüyor içten içe…

Bu iki asi çocuk da seni anlattı hep.

Kazım biraz ölüme inat, Volkan biraz hayata küskün...

Ama ikisi de senin kokundu.

Senin toprağındandı.

Senin yüreğinden konuştu.

Şimdi ikisi de mezarında sessiz…

Ama ikisi de hala anlatıyor seni.

Çünkü Karadeniz susmaz.

Sustuğunda, o türküleri dinleyin.

İçinde Kazım da var, Volkan da…

Ve sen varsın Karadeniz.
 

31 Mart…

Volkan Konak..

1 yıl önce bugün kaybetmiştik…

Hazır onunla ilgili bir yazı yazmaya karar vermişken, yine ölüm yıldönümü yaklaşan ki 25 Haziran 2005 tarihinde yaşama veda eden Kazım Koyuncu'dan da bahsetmek istedim bu köşede…

Karadeniz'in yetiştirdiği iki mert ve demokrat sanatçı..

Tabii başarılı müzik yapan başka müzisyenler de var ama halk nezdinde Karadeniz müziği denilince ilk akla gelen bana göre bu iki isim.

En azından bana göre…

Bu yüzden ikisini de birlikte yad etmek istedim.

Kazım’ın isyanını, Volkan’ın hüznünü…

Karadeniz’in iki çığlığını.”

Işıklar içinde uyusunlar…

Nota ve Tınıyla…