Bugün Ankara’da yine yağmur var.

Öyle aceleci, bağırıp çağıran cinsten değil…

Sanki eski bir dost gibi, usulca geliyor. 

Camlara vururken bir şey anlatmak ister gibi.

Ankara’nın yağmuru başkadır derler ya, gerçekten öyledir.

Ne İstanbul gibi telaşlıdır ne de sahil şehirleri gibi hafif…

Biraz ağırdır, biraz düşünceli. 

Sanki her damlası geçmişten bir anı taşır da yere öyle düşer.

Kaldırımlar ıslanmış, asfalt kararmış, insanlar yine aynı telaşla bir yerlere yetişmeye çalışıyor. 

Ama yağmur, kimseye aldırmadan kendi hikâyesini yazıyor. 

Şemsiyelerin altında saklanan yüzler, vitrinlere yansıyan siluetler… 

Hepsi bir film sahnesi gibi akıp gidiyor.

Eskiden yağmur yağdığında bir şeyler değişirdi sanki.

İnsanlar daha çok konuşur, daha çok hatırlardı.

Bir çayın buğusunda, bir pencere kenarında geçirilen saatler vardı.

Şimdi ise herkes yağmurdan kaçıyor, oysa geçmişte yağmurun içinde bir şeyler bulunurdu.

Belki de kaybettiğimiz şey tam olarak bu:

Yağmurun anlamı.

Bir zamanlar birinin elini tutmak için bahaneydi yağmur.

Aynı şemsiyenin altına sığmak, omuz omuza yürümekti.

Islanmayı, hatta üşümeyi bile göze almak…

Çünkü yanında biri varsa, hiçbir şey gerçekten soğuk gelmezdi.

Şimdi ise kalabalıklar içinde yalnızız.

Yağmur yağıyor ama kimse durup bakmıyor.

Kimse pencereye yaslanıp “ne güzel yağıyor” demiyor.

Sanki herkesin içinde bir telaş, bir yetişme hâli…

Ama nereye yetiştiğimizi bilen yok.

Ankara bugün yine ıslak.

Sokak lambaları su birikintilerine vuruyor, sarı sarı parlıyor.

Bir yerde bir radyo çalıyor belki, eski bir şarkı…

Ve o şarkıyla birlikte, unutuldu sandığımız bir duygu yeniden içimize dokunuyor.

Belki de hâlâ geç değil.

Belki bir gün yine yağmurun altında yürümeyi hatırlarız.

Birine mesaj atmak yerine kapısını çalmayı…

Birlikte susmayı, birlikte ıslanmayı…

Bugün Ankara’da yine yağmur var.

Ve ben, her damlada biraz geçmişi, biraz da eksilen bir şeyleri düşünüyorum.

Nota ve Tınıyla...