Bugün, kelimelerin en masum, en çıplak hâlde dans ettiği gün: 

Dünya Şiir Günü. 

Herkes şiirin büyüsünü duyar, ama onun içinde kaybolamaz.

Çünkü şiir, sadece sözcükleri yan yana dizmek değildir; ruhun en gizli köşelerinden yükselen bir fısıltıdır.

Şiir, bir insanın kalbinde biriken hasretin, umutların ve hüzünlerin titrek ışığıdır. 

Onu yazmak, kendi iç dünyamızın en kırılgan sırlarını kelimelere teslim etmektir. 

Ve işte bu yüzden herkes şair olamaz. 

Şiir, kâğıda düşen mürekkep değil; bir damla gözyaşıdır, güneşin batarken göğe çizdiği son çizgidir, geceyi saran sessiz bir nefes kadar sakindir.

Romantik, derin, bazen de ağlatan şiirler vardır. 

Ve bir bakarsınız, aynı kelimeler başka birinde sadece boş bir cümle olarak durur. 

Çünkü şiir, yalnızca yazarının değil, okuyanının da ruhuna dokunabildiği zaman gerçek olur. 

Herkesin anlayamayacağı, hissedemeyeceği bir dildir şiir; bu yüzden ona hayran kalmak, ona saygı göstermek gerekir.

Bugün, belki de ilk defa kalem tutan bir çocuk, sevdiğine küçük bir dize yazacak. 

Belki bir genç, gecenin ortasında yıldızlara bakarken kafasında bir şiir kuracak. 

İşte o an, şiir yaşam bulur. Ve anları, kelimelerin sihriyle ölümsüzleşir.

Dünya Şiir Günü, yalnızca yazanlar için değil, hisseden herkes içindir. 

Şiir, ruhumuzun gizli bir yankısıdır. 

Onu duyabilmek, hissetmek ve saygıyla kucaklamak, hepimizin küçük bir şair olma arzusu taşıdığı gerçeğini hatırlatır bize. 

Ama unutmayın, herkes şair olamaz; çünkü şiir, sadece kelimelerden değil, yürekten doğar.

Ve bugün, o yüreklerin en derinlerinden süzülen her satır için bir teşekkür etme günüdür. 

Şiire, şaire, kelimelere ve sessiz aşklara…

Nota ve Tınıyla...