Bazı insanlar vardır; daha sen derdini anlatırken hemen atılırlar:

“Tamam, hallederiz.”

“Hiç merak etme, ben ilgilenirim.”

“Onu bana bırak.”

Söylediklerine bakarsın, sanki dünyanın bütün kapıları onların anahtarıyla açılıyor.

Ama çoğu zaman gerçeği kendileri de bilir:

Halledecek güçleri yoktur.

Yine de umut verirler. Çünkü “yapamam” demek onlara ağır gelir.

Oysa insanın bilmediği bir şeyi biliyormuş gibi söylemesi, yapamayacağı bir işi yapacakmış gibi göstermesi yardımseverlik değil, umut tacirliğidir.

Bazen bir insanı bekletmek, oyalamak ve sonunda hayal kırıklığına uğratmak; en başta “Ben bunu yapamam” demekten çok daha büyük kötülüktür.

Çünkü umut da bir emanettir.

Tutamayacağın sözü verme.

Açmayacağın kapının anahtarını gösterme.

Çünkü insanı bir kez hayal kırıklığına uğratırsın;
ama boşa verdiğin umut, insanın sana olan güvenini bir daha geri dönmemek üzere götürür.

Nota ve Tınıyla...