Bazen öyle anlar olur ki, kafanın içinde patlamaya hazır bir silah taşırsın. Tetik parmağındadır ama hâlâ sıkmamışsındır. Çünkü son bir kırıntı kalmıştır içinde: kendine ya da bir başkasına zarar vermemek için tutunmaya çalıştığın bir kırıntı... Oysa dünya dönmeye devam eder.

İnsanlar konuşur, ister, söylenir. Ve sen, yanmakta olan bir binanın içindeymişsin gibi, sadece susarsın.

Bu suskunluk sanılmasın ki kabullenmişliktir. Aksine, içten içe fırtınalar kopar, çığlıklar yükselir, öfke damarlarında dolaşır. Ama ne gariptir ki kimse fark etmez. Çevrendekiler, seni hâlâ aynı kişi sanırlar. Ne yaşadığını, ne hissettiğini merak etmezler.

En kötüsü de seni anlamak için değil, kullanmak için yaklaşırlar. “Şunu da yapar mısın?”, “Niye böyle durgunsun?”, “Aa moralin mi bozuk?” derler… Sanki senin içinde ne olup bittiğini çözmek gibi bir dertleri varmış gibi.

Oysa sen, sadece biraz anlaşılmak istersin. Bir suskunluğuna saygı duyulsun istersin. Ama insanlar, anlamak yerine yargılamayı seçer hep. Kendilerini merkeze koyar, senin yaşadığını küçümserler. Ve belki de bilmeden seni o son eşiğe biraz daha yaklaştırırlar.

İşte böyle zamanlarda insan, kendini bir uçurumun kenarında hisseder. Bir adım daha atsa, hem kendi yok olacak hem de geride kalanların dünyası sarsılacak… Ama kimsenin haberi olmayacak. Çünkü onlar hâlâ günlük dertleriyle meşgul olacaklar. Hâlâ senden bir şeyler bekleyecekler. Hâlâ seni “normal” sanmaya devam edecekler.

Bu yazıyı okuyan biri varsa, belki de şu soruyu sormalı kendine: “Yakınımda biri sessizce acı çekiyor olabilir mi?” Belki bir gün, o sessiz insanın yüzüne dikkatle bakmayı, bir "Nasılsın?"ı gerçekten sormayı denersiniz. Belki o zaman bir felaketi önlemiş olursunuz. Çünkü bazen, bir insanı hayatta tutan tek şey, bir başka insanın gerçekten dinlemesidir.

Nota ve Tınıyla... 

macit.soydan@gmail.com