Bir önceki yazıda belirttiğim gibi nasıl ki optimizmin olumlu ve olumsuz yanları varsa benzer bir durum pesimizm için de geçerlidir. 

Optismist için kurduğumuz bütün iyi cümleleri, esen sert bir rüzgâr ile olumsuza çeviriyoruz şimdi. 

Pesimist, optimistin tam karşı fikridir. 

Pesimist insanlara göre genelde çoğu şey kötüdür ve olaylara daima kötümser bir bakış açısı ile bakarlar. Kötümser düşünce iliklerine kadar öyle bir işlemiştir ki adeta buluttan nem kaparlar. 

Gökyüzünde gördükleri bir bulut ile o günün fırtınayla geçeceğini, kışın çok sert olacağını, çok zor bir dönemin bizleri beklediğini ve daha pek çok şeyi art arda sıralama gücündedirler. 

Onlara göre kötü durumun ucunu görmeleri yeterlidir. Hemen hayatın geri kalanına ve tüm güne o kötü şeyi büyüterek serpiştirirler. 

Bazı dönemler kötü düşüncelere kapılabiliriz. Üst üste gelen sorunlarla hayatın bize iyi davranmadığını, her şeyin daha kötüye gitmesinden korkarız. Bu aslında doğal ve hayat akışında olan bir durum. 

Ancak ne zamanki iş karaktere sarıyor o zaman pesimist kişilik doğuyor. Kötümser düşünceler anlık ya da bazı olayların getirisi gereği beynimize işleyebilir ve işler yoluna girdikten sonra bu fikirlerden sıyrılabiliriz. 

Tutkulu bir pesimist asla bu düşüncelerden uzaklaşmaz. Ona göre kötü çok kötüdür ve mutlaka daha kötüsü de olabilir.

Her şeyden şikâyet etme potansiyelleri vardır. Kış mevsiminde soğuklara sararlar, yaz mevsiminde sıcaklardan yakınırlar. Onlar güne kötü başlamak için bir vesile illa ki bulurlar.

Gamlı baykuş gibi kötü olanı başkalarına da anlatırlar. Şu kötü haberi duydun mu derken gözleri fal taşı gibi açılır. Çünkü hayata karşı söylenecek yeni bir şey bulmuşlardır.

Beğenmezler, hem de neredeyse hiçbir şeyi. En mutlu anlarında bile mutsuz olacak bir şey bulurlar.

Buluttan nem kaparlar. Onlara göre mutsuz olacak mutlaka bir konu vardır. İnsanların şakalarının altında bir kötülük ararlar, en ufak bir sorunu tüm dünyaya mal edecek kadar büyütürler. Onlara göre iyiliğin içinde bile bir sıkıntı olabilir.

“AMA” kelimesini sık sık kullanırlar. Bu yalnızca bir itiraz anlamında değildir. Örneğin çok sevdikleri bir yere giderler “ama” akılları gitmedikleri yerdedir; anın mutluluğu yaşamaktansa olmayanı kurarlar. Uzun lafın kısası bardak her zaman boştur, dolu olan kısım onları hiç ilgilendirmez.

Nota ve Tınıyla...

 
macit.soydan@gmail.com