BAKIŞ FARKI

Türk ve Japon şirketleri arasında bir kürek yarışı düzenlenmesine karar verildi. Her iki takımda performanslarının en üst düzeyine varabilmek için uzun ve zorlu bir hazırlık döneminden geçti. Büyük gün geldi ve iki takımda kendini hazır hissediyordu..

Japonlar yarışı bir kilometre farkla kazandılar...

Yarış sonrası Türk takımı çok sarsılmıştı. Türk Şirket yönetimi yarışın açık farkla kaybedilmesinin nedeninin bulunmasına karar verdi. Yapılan araştırmalar, analizler ve uzun çalışmalar sonucu hata bulundu ve çözüm önerisi  getirildi.

Japonların takımında 8 kişi kürek çekiyor, 1 kişi dümencilik yapıyordu.
Türk Takımında ise 1 kişi kürek çekiyor, 8 kişi dümeni kullanıyordu.

9 kişilik Türk takımı Japonlarla bir yarış yapmak üzere yeniden yapılandı. Yeni yapılanma şekli şöyleydi;

- 4 dümen müdürü,
- 3  bölgesel dümen müdürü
- Kürek çekmekle görevli kişinin performansından  sorumlu 1 dümen yöneticisi,
- 1 kürek çekme elemanı.

İkinci yarışı Japonlar iki kilometre arayla kazandılar.

Tepesi atan Türk şirketinin yönetim kurulu hemen harekete geçti; yarışın kaybedilmesinden sorumlu tutulan kürekçi kovuldu, sorunun çözümüne katkılarından dolayı müdürlere şükran plaketi verildi.

***

DUVARA KONUŞMAK 

Kudüs'te  görevlendirilen bir gazeteci, Ağlama Duvarı'nın önünden her geçişinde, yaşlı bir musevinin orada öyle durup dua ettiğini görmüş. 

Bir  hafta, iki hafta... Sonunda adamla bir röportaj yapmaya karar vermiş. İzin alıp teybini açmış, sormuş adama:

- Kendinizi  biraz anlatır mısınız?

- Adım David, Polonya yahudisiyim. Yaşım 75. Smalla'da bir manav dükkanım var. Evliyim. İki  çocuğum Tel Aviv'de bir çiçek serasında  çalışıyor.

- Sizi her gün  burada, Ağlama Duvarı'nın önünde dua ederken görüyorum.

 - Evet, her sabah dukkanı açmadan buraya gelirim. Dünya barışı ve insanların kardeşliği için dua ederim. Öğle tatilinde bu sefer insanların mutluluğu, acıların sona ermesi için Yaradan'a  yalvarırım. Akşam da, eve dönerken, bu kez dürüst ve iyi insanların esenliği için dua ederim.. Cumartesi günümü de burada, yine dua ederek geçiririm.

- Ne güzel!  Kaç senedir bunu sürdürüyorsunuz ? 

- Israil'e göçtüğümden beri, yani 40 yılı geçti.    

Gazeteci çok etkilenmiş, heyecanla sormuş; 

- 40 yıldır her gün dua ediyorsunuz. 40  yıldır yılmadınız. Bugün nasıl bir duygu içindesiniz, neler  hissediyorsunuz ?

Uzun uzun iç geçirmiş yaşlı Musevi; sonra bezgin bir sesle cevap vermiş;

- Vallahi  artık bilemiyorum, demiş. İçimde, sanki duvara konuşuyormuşum gibi bir  his var...

Nota ve Tınıyla... 
macit.soydan@gmail.com