EINSTEN'IN DİLİ

Alman fizikçi Albert Einstein'ın dil çıkardığı meşhur fotoğrafı çeken haber kameramanı Art Sasse, doğum günü şerefine verilen yemek sonrası fotoğraf çektirmekten yorulmuş Einstein'ın son bir fotoğrafını çekmek için yanına gittiğini söylüyor ve olayı şöyle anlatıyor:

‘Einstein arkasını döndü ve dilini dışarı doğru çıkarttı, ve bende fotoğrafını çektim.’’

Einstein, 72. doğum günü şerefine verilen davette, arkadaşları ve bilim insanları ile birlikte 14 Mart 1951 gecesinde Princeton Club’da buluşur. Oldukça kalabalık olan bu davette, çok sayıda da basın fotoğrafçısı yer alır.

Great News Photos and the Stories Behind Them (önemli haber fotoğrafları ve arkalarındaki hikayeler) kitabının yazarı John Saber, olayın iç yüzünü kitabında detaylandırıyor.

"Einstein arkasını döndü ve dilini dışarı doğru çıkarttı"

 Einstein’ın doğum gününün kutlandığı bu gecenin sonunda, Einstein da oldukça yorulur.

Fakat, yine de sabırla fotoğrafçılara pozlar verir. Sonunda bir arkadaşı, Einstein’ı evine bırakmayı teklif eder ve binadan ayrılırlar. Ancak Profesör tam araca bindiğinde, haber kameramanı Art Sasse, son bir fotoğraf çekebilmek için hızla yaklaşır. Sasse bu isteğini Einstein’a kibar bir şekilde söyler. Daha sonra olanları Sasse’nin kendi cümleleriyle ifade edecek olursak: ‘Einstein arkasını döndü ve dilini dışarı doğru çıkarttı, ve bende fotoğrafını çektim.’’

Fotoğraf yayımlandıktan sonra, Einstein da çok sevmiş olacak ki, fotoğrafın basılı halinden 9 adet sipariş edip bunları tebrik kartlarını süslemek için kullanmış.

Ölümsüzleşmiş en büyük 8 insandan biri

 Einstein, 1905 yılında görelilik teorisini yayımladıktan sonra ün kazandı. Devam eden yıllarda da, teorik fizik alanında büyük gelişmelere imza attı. Einstein ayrıca ölümsüzleşmiş en büyük 8 insan arasında gösterilir. Fakat, bilimle çok içli dışlı olmayan insanlar, Einstein’ı yaptığı çalışmalarla değil de, dilini dışarı çıkarttığı fotoğrafıyla tanırlar.

*** 

PARAŞÜT 

Carlos Plump, Birleşik Devletler Deniz Kuvvetleri'nde genç subaylara öğretmenlik yapıyordu.

Vietnam’da jet pilotu olarak savaşmıştı. 76. uçuşu sırasında uçağı yerden havaya fırlatılan bir füzeyle vurulmuş, ancak son anda uçaktan atlamış, paraşütle yere inmişti. Ne var ki esir düşmüş, 6 yılını bir hapishanede geçirdikten sonra tekrar ülkesine dönmüştü. Şimdi genç öğrencileriyle bu paha biçilmez deneyimlerini paylaşıyordu.

Bir gün, bir lokantada eşiyle birlikte yemek yerken yakındaki masada bir adam kendisine yaklaştı ve ”Siz Yüzbaşı Plump’sınız değil mi?” dedi. Plump’ın cevap vermesine fırsat vermeden konuşmasını sürdürdü adam;

“Vietnam'da Kitty Hawk savaş gemisinde savaş pilotuydunuz. Uçağınızı vurmuşlardı.”
 

"Bütün bunları nereden biliyorsun" diye sordu Plump şaşkınlıkla ;

Adam hemen cevap verdi;

"Sizin paraşütünüzü katlamıştım" Bir taraftan eliyle ustaca katlama hareketleri yaparken “Umarım paraşütünüz hemen açılmıştır” dedi. Plump minnettarlıkla, “elbette” dedi, “Katladığın paraşüt açılmasaydı, bugün burada olamazdım.” Adam tevazu ile Plump’ın elini sıkıp müsaade istedi ve yerine oturdu.

Plump o gece uyuyamadı. Hep adamı düşündü. Bir paraşütün katlanma biçimi bir pilotun ölüm kalım meselesi olacak kadar incelikli bir işti. Bir jet pilotu olarak bu detayı hiç düşünmemişti. Kim bilir Kitty Hawk’ta kaç kez yüz yüze gelmişlerdi de sıradan bir memur olarak görmüştü adamı.

Sözüm ona, bir jet pilotunun yaptığı ile sıradan memurların yaptığı işler kıyaslanır şeyler değildi! Hep sıradan biri gibi görmüş olmalıydı adamı. Hayatında yeri olmayan önemsiz bir dekor gibi. Çok büyük bir ihtimalle ona bir “Merhaba” demeyi bile çok görmüştü.

Saatlerce onun yaptığı işi düşündü. Yüzlerce paraşütün iplerini birbirinden itina ile ayırışını, kumaşı inceden inceye katlamasını hayal etti. Elinin her hareketinde hiç tanımadığı birinin hayatını ellerinde tuttuğunu fark etti.

Ertesi gün dersine şu beklenmedik soruyla başladı Plump: “Paraşütünüzü kim katlıyor?” 

Bir süre susup cevap bekledi. Anlaşılan o ki, herkes kendi işine odaklanıyor, kendi işinin detaylarında kritik katkıları olan insanları hesaba katmıyordu.

Hepimizin hayatımızın her anında kullandığımız bir paraşüt vardır. Bizi hayatta tutan, öz güvenimizi sağlayan, ayaklarımızı yere sağlamca bastıran ya da havada asılı kalıp öteleri görmemizi sağlayan nice küçük fakat önemli detayın arkasında kimler var acaba.

Hayır, hayır; jet pilotu olmanız ya da savaşıyor olmanız gerekmiyor elbet bu soruya muhatap olmak için. Simdi sokakta huzurla yürürken biri basit bir soru sorulabilir size:
“Pantolonunuzu kim ütülüyor?”

***
AŞK PAYLAŞMAKTIR

Soğuk bir kış akşamı, McDonalds'ın kapısından içeri yaşlı bir çift girmişler, bir masaya oturmuşlar. Derken erkek, kasaya gidip 1 hamburger,1 büyük boy patates ve bir büyük Cola almış.

Elinde tepsiyle masaya dönmüş, hamburgeri ikiye bölerek yarısını eşinin önüne koymuş, sonra bütün patatesleri tek tek sayarak onların da yarısını yine eşine vermiş, sonra Cola kutusunu da ortaya koymuş, önce bir yudum kendisi içiyor sonra da eşi bir yudum alıyormuş.

Herkes ne tatlılar, iki tonton buraya gelmişler, bir kişilik yemeği ikisi yiyorlar zavallıcıklar diye düşüncesiyle çifti izliyormuş. 

Derken bir de bakmışlar ki kadının önünde hamburgerle patatesler olduğu gibi duruyor, kocasının afiyetle yemek yiyişini seyrediyor arada bir de Cola'dan bir yudum alıyormuş.

Sonunda orda çalışanlardan biri dayanamamış, yanlarına gitmiş:

 -Afedersiniz, ben sizi izlemekten kendimi alamadım lütfen izin verin size bir menü kendim ısmarlayayım.
 

Yaşlı erkek:
 

- Teşekkür ederiz ama biz halimizden memnunuz. 60 yıldır evliyiz ve herşeyimizi işte böyle paylaşırız - demiş. Bunun üzerine genç adam kadına dönmüş:

 -Peki ama hanımefendi, siz neden hamburgerinizi, patateslerinizi yemiyorsunuz,? -
 

Yaşlı kadın cevap vermiş :

-Dişleri bekliyorum...!!

Nota ve Tınıyla... 

macit.soydan@gmail.com