Hayatımıza giren akıllı telefonlar, dizüstü ya da tablet bilgisayarlar  bizim bazı davranışlarımızı bozdu. 
Bu konu hakkında uzun zamandır gözlem yapıyorum. Bir cafe'ye gittiğimde iki sevgilinin yemek yerken birbirlerinden çok cep telefonlarıyla ilgilendiklerini görüyorum. 

Sinemada önümde oturan birinin ikide bir cep telefonunu açıp -karanlık salonda gözümün içine soktuğu ışıktan habersiz- son gelen mesajı okuma sabırsızlığına  şaşırıyorum.

Metroda sürekli telefonunu elinden bırakmayan tipler ilgimi çekiyor. Birileriyle yaptığım sohbetlerde bilgisayarlarıyla ve telefonlarıyla haşır neşir olup karşısındakilerin söylediklerini duymayan bana göre belki size ters gelebilir ama hadsiz ve saygısız insanlarla karşılaşıyorum.

Bazı insanlar, “aynı anda iki iş yapmayı” kendi kimliklerinin bir parçası gibi görüyorlar, bir sohbette hem konuşulanları dinler gibi yapıp hem bilgisayarlarını açıyorlar. Bu insanlar etraflarına ne kadar yoğun, ne kadar meşgul ve dolayısıyla ne kadar “önemli” insanlar olduklarını anlatmak istiyorlar.

Bana sorarsanız o anda cep telefonlarında ya da bilgisayarlarında baktıkları kesin gereksiz, boş şeylerdir. 

Bence bu çağın görgü kurallarını birlikte yazmamız gerekiyor. Hangi davranışın hangi durumda uygun olduğu konusunda bir fikir birliğine varmamız lazım. Hangi davranışın normal hangisinin anormal olduğuna karar vermeliyiz.  Günlük hayatımızın nezaket anlayışını yeniden yazmak zorundayız.

Artık hayatın eskiye kıyasla çok daha hızlı, esnek ve gayri resmi olduğunu hepimiz biliyoruz. Akıllı telefonlar, dizüstü ve tablet bilgisayarlar her zaman bizlerle beraber olacak. Eşlerimiz, sevgililerimiz, çocuklarımızla ilişkilerimizde de bu aletlerin hepsinin açık olacağı ve bunların her ilişkimizin ortasında yer alacağı kesin. Artık bu aletlerin hayatımızın her alanında olması “normal”.

Eğer sevilmek ve saygı görmek istiyorsak etkili iletişim ve anlamlı ilişkiler kurmak istiyorsak asgari görgü ve nezaket kurallarına uymaktan başka çaremiz yok. Bu sadece birlikte yaşamanın değil, birlikte düşünmenin, birlikte yaratmanın ve üretmenin de temel kuralıdır.

Hani Behzat Ç. izleyenler bilir, amirimin belalısı bir Ercüment Çözer karakteri vardı. "Önce Saygı" derdi. Göstermeyeni de marizlerdi. 

Ben öyle yapalım demiyorum : )) ama yine de önce "SAYGI" fikrine katılıyorum... 

Nota ve Tınıyla... 

macit.soydan@gmail.com