Dünyanın her yerinde toplumun en büyük yanılgılarından biri, eğitimin yalnızca diplomayla ölçüldüğünü sanmasıdır. 

Oysa gerçek eğitim; kitapla, düşünceyle, sorgulamayla ve vicdanla kurulan bağdır. 

Kitap okuyan insanın ufku genişler, zihni açılır, empati duygusu gelişir. 

Okuyan kişi sadece başkasının hayatını değil, kendi hayatının da değerini daha iyi anlar. 

Bu yüzden “okuyanlar çalmaz” sözünün altı boş değildir; kitapla beslenen insanın vicdan terazisi daha hassastır.

Öte yandan, hırsızlık yalnızca cüzdandan para çalmak değildir. Hırsızlık; emeği çalmaktır, zamanı gasp etmektir, liyakati yok saymaktır, başkasının hakkını göz göre göre elinden almaktır. 

Ne yazık ki böylesi hırsızlıkların çoğu kitapla bağı kopmuş, düşünceyle dostluğu olmayan ellerden çıkar. Çünkü okuyan insanın zihni, önce kendi içindeki karanlıkla hesaplaşmayı öğrenir.

Kütüphaneye yolu düşmeyen, raflardaki sessiz kitaplarla hiç göz göze gelmeyen kişi, adalet kavramını da kolayca unutur. 

Sayfalarda dolaşmayan parmaklar, çoğu zaman başkasının cebinde dolaşır. 

Hırsızların okumaması bu yüzden şaşırtıcı değildir; çünkü kitap, insana sadece bilgi değil, aynı zamanda vicdan yükler.

Bugün her ülkede toplum olarak en çok ihtiyaç duyulan şey, işte bu vicdandır. Siyasette, iş dünyasında, günlük hayatın en küçük köşesinde bile adaletsizliklere tanık oluyoruz.

Belki de çözüm, daha çok ceza değil, daha çok kitap, daha çok okuma kültürü kazandırmaktır.

Çünkü okuyan bir insanın gözleri doyar; doymayan ise her zaman başkasının hakkına göz diker.

O yüzden “okuyanlar çalmaz” cümlesini yalnızca romantik bir ideal gibi görmemek gerekir. 

Bu, toplumun geleceğini şekillendiren çok somut bir gerçektir. 

Kitapla büyüyen çocukların elleri kaleme uzanır, başkasının cebine değil. 

Hırsızın kitabı olmaz, kitabı olanın da hırsızlığı.

Nota ve Tınıyla... 

macit.soydan@gmail.com