Yarın (Pazartesi) okullar açılıyor…

Çoğu öğrenci için belki sadece bir rutin, dersler, sınavlar ve koşturmacadan ibaret. Ama bakın, bizim zamanımızda da böyle bir okul vardı; ama o okul sadece derslerin geçtiği bir yer değildi. 

Her koridor, her bahçe, her pencere bir hikâye taşır, her gün ayrı bir macera sunardı. Bugün ise sanki makineleşmiş gibi; duygular, heyecanlar, ilk aşklar… Her şey birer sayı, birer formül haline gelmiş.

Sınıfımızın iki özel rengi vardı. Biri, kumral saçlarıyla bir ardıç ağacını andıran, sessiz ama derin bir duruşa sahipti; yanından geçmek bile tüm sınıfın kalbini hızla çarptırırdı.

Diğeri ise, gözleri yemyeşil bir bahçeyi hatırlatan, gülen yüzüyle etrafına ışık saçan bir masaldı; gülüşü, sınıfın tüm dikkatini üzerine toplar, sessiz bir melodiyi kalplere taşırdı. 

Onlar sadece benim değil, tüm sınıfın hayallerini süsleyen iki özel kişi olmuştu; her adımları, her bakışları küçük bir şiir, bir masal gibiydi.

O zamanlar ilk aşklar öylesine saf ve utangaçtı ki… Bir bakış, bir gülüş, defterin arasına sıkışmış bir küçük not… Ryan O’Neal ve Ali MacGraw’ın başrollerini paylaştığı *Love Story*, kalplerimizi çarpan bir masal gibi yaşatırdı; Mark Lester ve Tracy Hyde’ın unutulmaz performansıyla *Melody*, saf ve hüzünlü duyguları her sahnede hissettirirdi. 

Rolling Stones’un *Angie*’si ise, o hüzünlü ve dokunaklı melodisiyle yürüyüşlerimize eşlik eder, hayallerimizi sessizce kucaklardı. Her şarkı, her film o yılların ruhunu, ilk aşkın kalbimize bıraktığı titreşimi yeniden yaşatırdı.

Okul bahçesinde, koridorlarda, kantinde… Her yer bir sahneydi. Öğle araları, sıradan bir günün içine sıkışmış ama her anı heyecanla dolu. Disiplinin sesi uzaklarda, kahkahalar ve kalp çarpıntıları en yakınımızdaydı. Arkadaşlıklar, dostluklar, küçük şakalar, masum cesaretler… Hepsi hafızamızda silinmez izler bırakmıştı.

Evet okullar açılıyor… Ama ne garip, o eski okulun ruhu artık neredeyse yok. Her şey makineleşmiş; gülüşler, bakışlar, kalp çarpıntıları… Her biri birer hatıra, geriye sadece sessiz bir özlem kalmış. 

Bazen bir melodi, bir sokak köşesi, bir eski defter sayfası… Hepsi geçmişe açılan bir kapı olur. Ve ben o kapıyı her açtığımda, ardıç gibi sessiz, yemyeşil bahçeler gibi gülümseyen o iki kişiyi hatırlar, kalbimin en derin köşesinde o masum aşkı yeniden yaşarım. Çünkü geçmiş, ne kadar uzak görünse de, en saf ve en güzel hatıralarla hâlâ bizimle…

Ve işte o günler, bir ömür boyu kalpte yaşayan, gözlerimiz dolu, yüreklerimiz çarpan en özel hatıralardı. Her kahkaha, her bakış, her melodinin notası hâlâ ruhumuzda çalıyor; ve biz, geçmişin o masum, romantik melodisini hatırladıkça, bugünlerde kaybolmuş olan heyecanı yeniden bulabiliyoruz.

Nota ve Tınıyla... 

macit.soydan@gmail.com