Havalar yavaş yavaş ısınırken, şehir de sanki derin bir uykudan uyanıyor…

Ağaçların dallarında taze yapraklar, sokak aralarında gezinen hafif bir rüzgâr, insanın içine sebepsiz bir ferahlık bırakıyor.

Böyle zamanlarda insanın içinden, betonun arasından sıyrılıp bir parka sığınmak geçiyor.

Ben de tam bu yüzden, bugün biraz parklardan, biraz da kalbimde en çok yer edenlerden birinden söz etmek istedim.

Ne zaman Kuğulu Park’ın önünden geçsem, içimde ince bir sızı belirir.

Sanki rüzgâr, yalnız ağaçların arasından değil, çocukluğumun içinden geçer…

Bir zamanlar bildiğim o Kuğulu Park usulca gözlerimin önüne düşer.

O yıllarda, bugün Sheraton Oteli ve Karum’un yükseldiği yerde Kavaklıdere Şarap Fabrikası vardı.

Üzüm bağlarının arasında kaybolan çocuk kahkahaları, en masum yaramazlıklarla yankılanırdı.

Salkım salkım üzümler “ödünç alınır”, ardından fabrikanın bekçisinin sesiyle başlayan o tatlı telaş…

Koşarken ya da kaçarken kalplerimiz de bizimle yarışırdı.

Ve biz, soluğu Kuğulu Park’ta alırdık; saklanır, nefeslenir, çocukluğumuzu orada bırakırdık.

O zamanki Kuğulu, bugünkünden çok daha geniş, çok daha derindi.

İçinden henüz yollar geçmez, zaman orada biraz daha yavaş akardı.

Daha da eskisini anlatanlar, buranın bir zamanlar içinden dere geçen, kavak ağaçlarıyla dolu bir arazi olduğunu söylerdi.

Zaten Kavaklıdere adı da oradan kalmıştı.

Yaz akşamları ağabeylerimizle, ablalarımızla giderdik parka.

Salıncakların gıcırtısına karışan kahkahalar, çay bahçelerinde yudumlanan demli çay…

Hepsi birer anı değil, sanki hâlâ orada yaşayan küçük parçalarımızdı.

Kış geldi mi Kuğulu bambaşka olurdu; beyaz bir sessizlik kaplardı her yeri.

Eldivenlerimizi takar, kartopu savaşlarıyla dünyayı yeniden kurardık.

Sonra büyüdük.

Parka gidişlerimizin sebebi değişti, ama Kuğulu hep aynı kaldı.

Bu kez sevgilimizin elini tutarak yürüdük o yollarda. Kuğuların süzüldüğü gölette, aşkın en sade halini izledik.

Kulaklara fısıldanan şiirler, kalplerde saklanan umutlar…

Park, çocukluğumuzdan gençliğimize uzanan en sessiz tanık oldu.

Bize anlatılanlara göre parkın adı, Viyana’dan hediye edilen zarif beyaz kuğulardan gelirdi.

Bugün gölette süzülen kuğular ise başka bir coğrafyadan, Çin’den gelmiş olsalar da, o zarafet hiç değişmedi.

Zamanla park küçüldü. Bir kısmı elçilik sınırlarına katıldı, bir kısmı yollara dönüştü.

O kocaman dünya, şimdi küçük bir alana sığdırılmış gibi.

Ama ne tuhaftır ki, Kuğulu küçüldükçe içindeki anılar büyüdü.

Bugün hâlâ şehrin ortasında bir kaçış noktasıdır orası.

Kalabalığın içinde yalnız kalabildiğin, gürültünün ortasında kendi sesini duyabildiğin bir sığınak…

Banklarda oturan insanlar, suya bakan gözler, ağır ağır yürüyen kuğular… Hepsi bir hikâye anlatır, duyan olursa.

Parkın girişindeki Tunalı Hilmi Efendi heykeli, çocuklara adanmış anıt ve o isimsiz metal heykel…

Rivayetlere karışmış bir aşkın, yarım kalmış bir hikâyenin sessiz bekçileri gibi dururlar. Belki de Kuğulu’nun hüznü biraz da buradan gelir.

Şimdi geriye dönüp baktığımda, Kuğulu Park’ın aslında bir park olmadığını anlıyorum.

O, çocukluğumuzun saklandığı bir köşe, gençliğimizin ilk heyecanı, hayatın içinden kopup gelen bir hatıradır.

Ve bilir misiniz…

Bazı yerler küçülmez aslında.

Sadece insanlar büyür, anılar derinleşir.

Kuğulu Park da öyle…

Şimdi belki küçücük bir alan ama hâlâ koca bir ömür saklıyor içinde.

Ve biz her önünden geçtiğimizde, biraz kendimize, biraz geçmişimize rastlıyoruz orada…

Haydi gidin kağıt helvalar tükenmeden...

Nota ve Tınıyla..