Farkında mısınız?

Ne doğana gerçek bir sevinç var artık, ne ölene içten bir hüzün.

Doğumlarda, hastane koridorlarında bir telaş var ama yüzlerde coşku değil, kaygı okunuyor.

“Kaç kilo doğdu, hangi marka bebek arabası alındı, hastane odası nasıl süslendi?”

İşin özü değil, vitrin konuşuluyor. Ölümde de aynı. Cenazelerde artık sessizlik değil, telefon ekranlarının ışığı yükseliyor.

Bir zamanlar hıçkırıkların, gözyaşlarının doldurduğu o anlarda şimdi “kaç kişi geldi, kimler katıldı” hesabı yapılıyor.

Her şey “aldım, sattım, yaptım, kazandım”dan ibaret hale geldi.

Gönüller boş, gözler donuk, ruhlar yorgun.

İnsanlar birbirine değil, nesnelere bağlanıyor.

Oysa yaşam dediğin şey, birkaç nefeslik bir hatıradan ibaret değil mi?

Toplum hızla tüketirken kendi insani derinliğini de içine katıyor.

Sevincimizi de hüznümüzü de samimiyetle yaşayamaz hale geldik.

Sevinç paylaşıldığında büyür, hüzün paylaşıldığında hafiflerdi.

Şimdi ne büyüyen bir sevinç kaldı, ne de hafifleyen bir hüzün.

Belki de yeniden yavaşlamamız gerekiyor.

Yeniden hatırlamamız…

Bir doğumun kokusunu, bir ölümün sessizliğini.

Çünkü insanı insan yapan şey, tam da bu uçlarda yaşadığı derin duygulardır.

Nota ve Tınıyla... 

macit.soydan@gmail.com