Dünyada yıllarca fısıltıyla konuşulan bir acı vardı.

Karanlıkta saklanan, üstü örtülen, çoğu zaman inkâr edilen bir yara:

Taciz.

Kadınlar susuyordu, çünkü susturuluyordu. 

Konuştuklarında suçlanan yine kendileri oluyordu. Ama bir gün, küçük bir kıvılcım bütün suskunluğu deldi geçti.

2017’de atılan bir hashtag, milyonların sesi oldu:

**#MeToo**.

O küçücük kelimeler, bir haykırışa dönüştü. “Ben de yaşadım.” “Ben de yalnız değildim.” 

İşte o anda dünya fark etti: Bu mesele birkaç kişinin yaşadığı talihsizlik değil, insanlığın utancıdır.

Taciz, yalnızca bir bedenin incinmesi değil; bir ömrün kırılmasıdır. 

Kadınların gülüşlerinde eksilen özgürlük, sokaklarda hızlanan adımlar, gece yarısı duyulan korkular, iş yerinde yutkunarak susturulan sözler… 

Taciz, bir kişinin ruhuna saplanan bıçak değil; toplumun kalbine işlenmiş bir yara izidir.

Ama yıllarca şu cümleler yankılandı kulaklarda:

“Üzerine gitme, unut gitsin.”

“Adını kirletme.”

“İşini kaybedersin.”

“Kim inanır sana?”

Oysa asıl unutulmaması gereken, suçlunun ta kendisiydi. Çünkü tacizcinin en büyük gücü, mağdurun sessizliğiydi.

Bugün hâlâ kimi insanlar “Ama o da şöyle giyinmişti” diyerek suçu meşrulaştırmaya çalışıyor.

Oysa hiçbir kıyafet, hiçbir davranış, hiçbir yaşam biçimi, tacize davetiye değildir. Suç, bahanenin arkasına saklanamaz.

MeToo hareketi, yalnızca kadınların cesaretiyle değil, insanlığın vicdanıyla büyümek zorunda. 

Çocuklara küçüklükten öğretilmeli: “Hayır” hayırdır. Rıza olmadan hiçbir dokunuş, hiçbir söz, hiçbir bakış meşru değildir. 

Tacizle mücadele, kadınlara yüklenmiş bir görev değil; toplumun ortak sorumluluğudur.

Ve biz, artık seyirci kalmamalıyız. Çünkü görmezden geldiğimiz her olay, yarın en yakınımızın kaderi olabilir. Sessizlik, suça sessiz ortak olmaktır.

Unutmayalım: Taciz yalnızca mağduru değil, tüm insanlığı yaralar.

Bir kadının gözyaşı, bir toplumun utancıdır. Bir çocuğun susturulmuş sesi, geleceğin kararmış yüzüdür.

MeToo, aslında bir cümleden ibaret değil. O cümle, asırlardır yankılanan sessizliğin çığlığa dönüşmesidir.

Belki de en büyük cesaret, yalnızca “Ben de” demek değildir; başkasının sesi olabilmektir.

Çünkü tacizi bitirecek olan şey tek bir fısıltı değil, milyonların birleşen yankısıdır.

Ve o yankı, insanlığın vicdanında asla kaybolmamalıdır.

Nota ve Tınıyla...

macit.soydan@gmail.com