Bir zamanlar hayatın en sıcak, en samimi köprüleriydi mektuplar ve kartpostallar.

İnsanlar sevdiklerine söylemek istediklerini kâğıda döker, kalemi eline aldığında yüreği de yazıya eşlik ederdi.

Kağıdın kokusu, mürekkebin izleri ve zarfın üzerinde özenle yazılmış bir isim…

Hepsi ayrı bir hatıraydı.

Hele ki kartpostallar…

Uzak şehirlerden ya da başka ülkelerden gönderilen, üzerinde deniz manzaraları, tarihi yapılar, çiçekler ya da karlı dağlar olan o küçük kartlar; aslında hem bir selam, hem bir özlem, hem de bir hatıra taşırdı.

Bugünse teknolojinin hızlı adımları, bu eski dostlarımızı neredeyse tarihin tozlu raflarına kaldırdı.

Artık duygularımız bir ekrana sığdırılıyor, birkaç saniyede iletilip aynı hızla kayboluyor.

Bir zamanlar günlerce beklenen o mektup heyecanı, şimdilerde bir "görüldü" bildiriminin kuru soğukluğuna dönüştü.

Oysa bir mektubu açarken hissedilen sabırsızlık, kartpostaldaki harflerin ardında saklı duygular, hiçbir teknolojiyle ölçülemez.

Mektuplar yalnızca kelimelerden ibaret değildi; yazanın ruhunu, yüreğinin titremesini taşırdı.

Bazen harfler aceleyle karalanır, bazen sözcüklerin üzerine düşen gözyaşı kâğıtta iz bırakırdı.

Bir kartpostal, hem gönderenin elinden çıkmış bir hatıra, hem de yıllar sonra açıldığında geçmişi bugüne bağlayan bir köprü olurdu.

Bugün elimizde telefonlarımız var, saniyeler içinde dünyanın öbür ucuna mesaj gönderebiliyoruz.

Ama belki de kaybettiklerimizin en büyüğü, bu hızın içinde saklı olan samimiyet.

Çünkü duyguların pişmesi, kelimelerin olgunlaşması için biraz zaman gerekir.

Mektuplar ve kartpostallar, işte tam da bu zamanı bize verirdi.

Belki de bir gün yeniden kalemi elimize almalı, içimizden geçenleri kâğıda dökmeli ve bir zarfa koyup sevdiklerimize göndermeliyiz.

Çünkü teknoloji çok şey kazandırdı ama mektupların o ince ruhunu, kartpostalların içten tebessümünü bizden çaldı.

Ve bazen insan, en çok da o kaybedilen yavaşlığı ve samimiyeti özlüyor.

Nota ve Tınıyla...

macit.soydan@gmail.com