"Bir güzelliğin seni incitmesine izin verme."

Bazen bir manzara, bir insan gibidir…

Uzaktan bakınca büyüleyici, yaklaşınca yoran.

O kadar güzeldir ki, gözünü alamazsın. 

Ama içten içe bilirsin; o güzelliğin ardında bir acı vardır, bir eksiklik, bir incinmişlik… 

Ve sen, o manzarayı seyrettikçe kendini yavaş yavaş kaybedersin.

İnsanın kalbi de gözleri kadar hassastır.

Bir şeyi seyrederken yalnızca göz değil, kalp de etkilenir.

Bir zamanlar huzur bulduğun o deniz, artık seni geçmişe götürüyorsa…

Bir zamanlar mutlulukla baktığın o şehir, artık seni birinin yokluğuyla yüzleştiriyorsa…

İşte o zaman, manzara ne kadar güzel olursa olsun, onu kapatma vaktidir.

Hayatta en zor şeylerden biri de **vazgeçmeyi bilmek**.

Bazen bir insandan, bazen bir fotoğraftan, bazen de bir manzaradan.

Çünkü bazı güzellikler, içimizdeki yaraları hatırlatır.

Bir melodiyi dinlerken gözlerin doluyorsa, bir yere bakarken yüreğin sıkışıyorsa, orada artık huzur kalmamıştır.

Ve güzelliğin anlamı, huzur kaybolduğu anda biter.

Kapatmak, kaçmak değildir.

Kapatmak bazen kendini korumaktır.

Bir pencereyi kapatırsın çünkü dışarıdan gelen rüzgâr üşütüyordur.

Bir manzarayı kapatırsın, çünkü içeriye artık acı doluyordur.

Bu da bir savunma biçimidir; kendi ruhunu koruma refleksi.

Bırak bazen güzellik eksik kalsın…

Bırak, bir manzara senin hayatında açık kalmasın.

Çünkü insanın en çok ihtiyacı olan şey, **gözlerinin gördüğü değil, kalbinin huzur duyduğu manzaradır.**

**Ve unutma… Bazı pencereler kapanmak içindir, çünkü her manzara iyileştirmez.**

Nota ve Tınıyla... 

macit.soydan@gmail.com