Önce şu kelimeyi doğru yazalım:

“Lalochezia.”

Kulağa eski bir hastalık adı gibi geliyor ama aslında modern insanın günlük hâllerinden biri. Anlamı ise oldukça ilginç:

Küfür ederek stres atmak…

Öfkeyi, acıyı ya da gerginliği kaba sözlerle dışarı vurup rahatlamak. 

Şimdi dürüst olalım…

Ayağını masaya çarpıp içinden gayet edebi bir cümle kuran insan sayısı çok fazla değildir. Çünkü bazen insanın siniri, nezaketten daha hızlı çalışıyor.

İşin ilginç tarafı, bilim dünyası da bunun tamamen anlamsız olmadığını söylüyor. Bazı araştırmalar, küfür etmenin stres anında insanı rahatlattığını, hatta acı hissini kısa süreli azalttığını bile anlatıyor. 

Yani mesele sadece kaba konuşmak değil; beynin bir tür “basınç tahliyesi” yapması.

Ama burada önemli bir çizgi var. Arada bir öfkeyle edilen küfür başka şey… Hayatı tamamen küfürle konuşmaya çevirmek başka şey.

Çünkü bazı insanlar küfürü duygu boşaltımı olarak değil, karakter yerine kullanıyor. Cümle kuramıyor ama bağırıyor. Mizah üretemiyor ama hakaret ediyor. Sonra da buna “doğallık” diyor.

Oysa gerçek mesele küfür etmek değil. Neden bu kadar dolduğumuz…

Belki modern hayat insanı fazla sıkıştırıyor. Trafik, geçim derdi, ekranlar, gürültü, stres, sahte mutluluklar… Bütün bunların arasında insan bazen ağzından çıkan tek sert kelimeyle bile rahatladığını hissediyor.

Demek ki Lalochezia biraz da çağın yorgunluğu.

Ama yine de şunu unutmamak gerekiyor:

İnsan bazen küfür ederek rahatlayabilir…

Ama gerçek huzur, sadece öfkeyi boşaltmakla değil; öfkesiz yaşayabilmeyi öğrenmekle gelir.

Nota ve Tınıyla...