Bazen bir şehirde yaşarsın ama aklın hep başka bir sokakta kalır.

Bazen birinin gözlerinin içine bakarsın ama kalbin çoktan başka bir bakışta mühürlenmiştir.

Hayat, yanımızda olanla sürer ama kalbimizin hikâyesi çoğu zaman aklımızda kalandır.

İşte o yüzden derler ya, “Yanındakiyle yaşar, aklındakiyle ölürsün.”

Ne tuhaf bir cümle değil mi? Ama ne kadar da tanıdık…

Aşk, sadece bedensel bir yakınlık değildir. Ruhun sesini kim duyduysa, o sesten vazgeçemez. Gün gelir hayat seni bir başka limana yanaştırır; yeni isimler, yeni yüzler, yeni cümleler…

Ama aklının bir köşesinde hep bir “keşke” saklıdır. Belki bir bakış, belki yarım kalmış bir cümle, belki de hiç tutulmamış bir el…

Yanımızdakiyle hayat kurarız. Onunla gülümser, onunla ağlar, onunla sabaha karşı kahve içeriz. Ama aklımızdakiyle içilen o hayali kahvenin tadı bambaşkadır. O bir an, yıllara bedel olur. Gerçekleşmemiş bir ihtimal, bazen en büyük gerçekliğe dönüşür.

Belki bir gün bir sokak lambasının altında beklediğimiz ama hiç gelmeyen birini unutmam sanmışızdır. Sonra biri gelir, elini uzatır, “Ben buradayım” der. Kabul ederiz.

Ama içimizde hep o bekleyen hâlimizle yaşarız. Çünkü o gelmeyen, aslında içimizde bir boşluk bırakmıştır; öyle ki, dolmaz… dolmaz…

Zamanla öğreniyoruz ki, kalbin aklı hiç susmaz. Sessizce, kimseye belli etmeden bir ismi fısıldar geceleri. Ve biz o sesi susturamadan yaşlanırız.

Aklımızdakiyle ölürüz; onu hiç yaşayamadan, ona hiç dokunamadan… Ama bir yanımız hep onunla kalır.

Bu yazıyı okuyan biri varsa şimdi ve hâlâ bir ismin gölgesinde yaşıyorsa, şunu bilsin: Bazı aşklar yaşanmasa da eksilmez.

Tamamlanmasa da unutulmaz. Bazı insanlar hayatımıza uğrayıp geçmez; bizde iz olup kalırlar.

Ve bazıları… sadece aklımızda değil, kalbimizin en derin yerindedir.

Yanımızdakiyle yaşarız belki, ama aklımızdakiyle ölmeye hazır büyürüz.

Nota ve Tınıyla...

macit.soydan@gmail.com