“Evet, ödüm kopuyor… Kaybettim, çocukluğumun ülke'sinde duyduğum o güveni. Korkuyorum şimdi. ”

Bu bir cümle değil sadece.

Bu, bir ülkenin kalbinden yükselen kırık bir ses.

Bir zamanlar sokaklarında korkusuzca yürüdüğümüz, gecenin bile insana huzur verdiği o eski ülkenin…

Şimdi sanki hatıraların içinde kalmış bir masal gibi.

Ve o masalı en iyi anlatanlardan biri, sözlerin sahibi, sahnede hayatı yeniden var eden büyük bir isimdi:

Yıldız Kenter.

O yıllar önce söylemişti aslında.

Henüz bu kadar derin hissetmezken biz…

Henüz korku, gündelik hayatın içine bu kadar sinsice sızmamışken…

“Güven kalmadı,” demişti.

Ve biz o cümlenin ağırlığını, yıllar sonra anladık.

Eskiden kapılar kilitlenmezdi belki…

Ama asıl kilitsiz olan kalplerdi.

İnsan insana güvenirdi.

Bir selam, bir bakış, bir tebessüm yeterdi tanımaya.

Şimdi ise…

Kalabalıkların içinde yalnızız.

Göz göze gelmekten kaçınan, birbirine şüpheyle bakan insanlar olduk.

Bir çocuk kahkahası bile eskisi kadar hafif değil artık; sanki arkasında görünmeyen bir endişe taşıyor.

Korku…

Yavaş yavaş büyüyen, adı konulamayan bir gölge gibi çöktü üzerimize.

Sokak lambalarının altında bile içimiz karanlık.

Ve en acısı, bu korkuya alışmaya başlamamız.

Oysa bir toplum, güvenle nefes alır.

Güven yoksa, sadece yaşar gibi yapar.

Belki de en çok bu yüzden içimiz acıyor.

Çünkü kaybettiğimiz şey sadece huzur değil…

Kendimiziz.

Ama yine de…

Bir yerlerde hâlâ o eski günlerin izleri var.

Bir komşunun kapıyı çalmadan getirdiği sıcak bir tabakta,

Bir yabancının içten “iyi akşamlar”ında,

Bir çocuğun sebepsiz kahkahasında…

Belki tamamen kaybolmadık.

Belki sadece uzaklaştık.

Ve belki de yeniden hatırlamamız gerekiyor:

Güvenin, en az sevgi kadar hayati olduğunu.

Çünkü korkarak yaşayan bir toplum, aslında yarım kalmış bir hikâyedir.

Ve biz…

Yarım kalmayı hiç hak etmedik.

Nota ve Tınıyla...