İyiliğin sonunda nankörlük görme devrine hoşgeldiniz. 

Kulaklardan şu sözleri duyar gibiyiz; 

O kadar çok nankörlük gördüm ki iyilik yapmaya korkuyorum! Nankörlük de bir ihanettir.

Vefalı insan zararınızı da görse bir iyiliğinizi unutmaz. Nankör insan bir zararınızı görse bütün iyiliklerinizi unutur. 

Evet çağımızın sorunu. Şöyle bir düşünün bakalım çevrenizde bu tür insanlar ne kadar çok değil mi? 

Kendi fikrimi açık açık yazayım; 

Misal; 

İyilik yaptığımız insanlardan neden nankörlük görüyoruz? Sevgili, Akraba, Dost, Arkadaş, Komşu vs. neden hepsi bu yanlışın içinde?

Çünkü insan değişik varlıktır. Yani köprüyü geçene kadar ayıya dayı deriz. Hepimiz için geçerlidir. Herkes kendi çıkarlarını düşünür hayatta.

İkinci misal; 

Çok şey beklemeyin hayattan.. Hayat kısa, Hayaller ağır ve insanlar nankördür. Bunca nankörlükten sonra, bazılarının ederi kalmaz gönlünüzde. Kaça deseler hiçe sayarsınız. İyi niyetli olmak suç mu? 

Üçüncü misale gelelim;

Neden iyi niyetlisiniz? İyilik yapma ihtiyacı neden hisseder insan. 

Nankör insan her şeyin fiyatını bilen fakat hiçbir şeyin kıymetini bilmeyen insandır.

İnsanlar aynı iyiliği yapınca onu senin görevin zannederler. Bu da muazzam bir nankörlük çeşidir. Karakteri menfaatlerine göre şekillenen zavallı insanlar var. 

Neden? 

Çünkü insanlar solipsisttir. 

SOLİPSİST. 

(YANİ KENDİ ÇIKARINI DÜŞÜNENNNNNNNNNN)

Tutunduğun dallar çürükse eğer, rüzgarlar ne yapsın, yeller ne yapsın? Çatı eğri, Kiremitler kırıksa eğer; yağmurlar ne yapsın, seller ne yapsın?

Ne kadar fedakar olursanız olun gün gelir şu sözü duyarsınız...

"YAPMASAYDIN" 

Bügün kimse için, birşeyler yapmak içimden gelmiyorsa; dün elimden geleni yaptığım halde hep nankörlük gördüğümdendir. Menfaati bitenin nankörlüğü başlar.

Bir de şöyle bir gerçek var. İyilik edecek statüde olduğumuz sürece nankörlükle karşılaşmayız. Acaba neden?

İnsanlar onlar için neler yaptığınızı ANLAMAZLAR. Ta ki yapmayı bırakana kadar.

Aynı sofradan yemek yersiniz, karnı doyan düşman olur. 

Bir japon atasözü der ki;

Hava biraz soğusun gölge veren ağacı unutursun.

Anlamayanlar için dilini, vefasızlar için yüreğini yorma.

Çok sevdiğin, uğrunda her şeyi göze aldığın halde bunun karşılığında vefasızlık görüyorsan yanlış kişiye değer veriyorsun.

Unutma, ateş saatlerce yanar suyu ısıtır da, su bir saniyede ateşi söndürür...Vefasızlığı en iyi tarif edecek cümle sanırım.

Fazla fedakarlık fazla vefasızlık getirir. Düşenin dostu olmaz derler ama sanki ayakta olanların dostu çokmuş gibi..

Boş yere vefalı insan da aramayın kendinizi yorarsınız.

O zaman satırlarımızı ünlü Fransız yazar Honore De Balsac noktalasın... 

"İnsanlara, onları size nankörlük yapmaya mecbur bırakacak kadar büyük iyiliklerde bulunmayın"

Nota ve Tınıyla... 

macit.soydan@gmail.com