Bazı insanlar vardır; kendilerini dünyanın en zeki, en uyanık kişisi sanırlar.

Karşısındaki herkesi de saf, aptal ya da toy zannederler.

Oysa çoğu zaman, onların o “üstün zeka” dedikleri şey sadece kurnazlıktır — hatta çoğu kez, kabalığın ve görgüsüzlüğün süslü hali.

Bir meseleyi açık yüreklilikle dile getirirsiniz, bir sorun anlatırsınız; hemen devreye girerler.

Öyle mantıksız, öyle alakasız açıklamalar yaparlar ki, insan bir an “Acaba ben mi yanlış anladım?” diye düşünür.

Hayır, yanlış anlamadınız. Sadece karşınızdaki sizi salak yerine koyuyor.

Bazen kalpler kırılmasın diye gülüp geçersiniz.

Ama içinizden bir ses argo tabiriyle hep şöyle der:

“Yemiş görünürüm ama yemem.”

Yine de o düşük zekâlı açıklamalar karşısında sabrınızı zorlayan bir şey vardır;

haklı olduğunuzu bilmenin getirdiği o sessiz öfke.

Kavgaya gerek yok dersiniz, çarşı pazar karışmasın.

Ama bir köşenizde kalır; bir sızı, bir kırgınlık gibi.

Galiba o “saf yerine konulanlardan” biri de benim.

Çünkü öyle cevaplar, öyle bahaneler duydum ki…

Süzme bir aptal bile inanmaz.

Artık düşünüyorum da, bazı insanlara haddini bildirmek gerekiyor.

Suskunluk da bir yere kadar.

Çünkü bazıları, sustuğunuz sürece kendini akıllı zannediyor.

En kötüsü de şu:

Bu tipler dışarıda sevimli, yardımsever, hatta “melek gibi” görünürler.

Ama perde arkasında dedikodu yapmadıkları kimse yoktur.

Yine de çevresindekiler, onları gerçekten iyi bir insan sanır.

Evet, böyleleri her dönemde oldu, olmaya da devam edecek.

Ama bu satırları okuyan gençler; siz siz olun, böylelerini kaale almayın. 

Sizi kandırmalarına izin vermeyin.

Gerekirse acımasızca söyleyin yüzlerine ne düşündüğünüzü.

Belki bir nebze utanmayı, belki de insan olmayı öğrenirler.

Çünkü insanlık, zeka oyunlarıyla değil;

**samimiyetle, vicdanla ve biraz da utanmayla** başlar.

Nota ve Tınıyla... 

macit.soydan@gmail.com