“İnsanlar da fotoğraf gibidir; ne kadar büyütürsen, o kadar düşüyor kalitesi.”

Günlük hayatta pek çok insanı uzaktan severiz, uzaktan sayarız. Onların kusurlarını görmeyiz, eksiklerini bilmeyiz.

Fotoğrafın küçük bir karede duruşu gibi pürüzsüz, net ve güzel görünürler. Fakat biraz daha yaklaştıkça, biraz daha büyüttükçe, detaylar ortaya çıkar.

Ve o detaylar, hayranlıkla baktığımız imgeyi gölgeler.

Bu yüzden insan ilişkilerinde mesafe çok kıymetlidir. Herkesin kusurları, hataları, zaafları vardır. Yakından bakınca daha görünür hâle gelir. Bir dostu, bir sevgiliyi ya da bir rol modeli gözümüzde fazla büyüttüğümüzde, aslında kendi hayalimizle yüzleşiriz. Sonra en küçük ayrıntıda hayal kırıklığına uğrarız. Çünkü kimse büyütüldüğü kadar mükemmel değildir.

Hayranlık, çoğu zaman mesafeyle güzeldir. Uzakta duran sanatçıya, hiç tanımadığımız ama hayatını merak ettiğimiz bir yazara, yalnızca iş yerinde gördüğümüz birine hayran olabiliriz.

Onları “küçük kare”de saklarız zihnimizde. Ama aynı insanı her gün yanımızda görsek, belki o büyü bozulur. Çünkü fotoğraf büyütülmüş, pikseller açığa çıkmıştır.

Bu durum sadece başkaları için değil, kendimiz için de geçerli. Biz de başkalarının gözünde küçük bir karede daha iyi görünürüz. Fazla yaklaşıldığında hatalarımız, kırgınlıklarımız, yanlışlarımız belli olur.

Belki de bu yüzden herkes, en çok uzaktan sevildiğinde daha değerli kalır.

Ama mesele şu: Kalite kaybını görüp de tamamen vazgeçmek mi gerekir? Yoksa insanı olduğu gibi kabul etmek mi?

Fotoğraf büyüdükçe netlik kaybolsa da, anlamı kaybolmaz. Bir yüz, bir hatıra, bir gülümseme hâlâ oradadır. İnsan da öyle…

Yakınlaştıkça kusurları belirginleşir, ama bir o kadar da gerçekleşir.

Belki de asıl mesele, insanların kusurlarıyla da değerli olduğunu görebilmektir.

Çünkü mükemmel görünenler aslında tanımadıklarımızdır.

Tanıdıkça pikseller dağılır, ama sahicilik başlar.

Not ve Tınıyla... 

macit.soydan@gmail.com