İKİ KAPILI BİR HAN 
Bunca insan, gökyüzü ile kara toprak arasında koşturup duruyor yaşamak adına. 
Baş ağrısı tadındaki tozlanmış hayatlar, bir işkencenin en acı verici saniyesini andırıyor hepimize. 
Birilerinin toplanarak oluşturduğu adeta hasta ya da bitkin bir toplum. 
Öksürüyoruz, burnumuz akıyor, bir de ateşimiz var ki öff! Sigara tutsan yanar. 
Hastaneler kapılarını kapatmış; koskoca toplumda tık yok.  
Sokaklar boş gözlerle dolu yürüyen sanki amaçlarını yitirmiş bir insan kalabalığı.
Kimse kimsenin derdini dinlemiyor bile. Birşey anlatmaya çalıştığınızda anlamını yitirmiş bir şekilde bakıyorlar. Vurdumduymaz, "Sen ne diyorsun ?"veya "bana dokunma da" der gibi. 
İnsan ilişkileri, yaratıcılık, sanat, okumak, yazmak, çizmek, öğrenmek, spor, doğa, yardımlaşma, aile, arkadaş, dost, aşk, hayatı kaybettiğin yerden yakalamak artık adeta bir ütopya…
Sanki doya doya gülmek ve mutlu olmak gizli bir el tarafından yasaklanmış. 
Bazıları da cahilliğin verdiği cesaretle oturup ahkam kesiyorlar yüzünüze karşı. 
Mutlu bir azınlığın içinde yok olmaya hazırlanmış bir kitle. Her şeye razı, kabullenmiş. "Olacağına varır" dercesine kaderci sözler ve gözler. 
Hiç kimse bir şey yapmıyor.
Büyük Usta Ahmet Selçuk İlkan'ın dediği gibi, "Umut bu şehirde artık marketlerin adı,
Hayal kahvelerin,
Sevda pastanelerin,
Arzu sinemaların,
Vefa nasılsa eskimiş unutulmuş bir semtin adı...
Göz göre göre ölüme gidiyoruz. Ölmemizi istiyorlar belli ki. 
Toprağın üstünden altına doğru olan tek yönlü yolculuğumuzun sonuna yaklaşırken bu dünyaya kendimizden bir şey bırakamamamın hüznüyle gözlerimizden üçer damla yaş dökülüyor. 
Sanki yavaş yavaş okunmaya başlayan kendi selâmızı dinliyoruz bilinmez bir duygu karmaşası içinde. 
Selâ bitti. Kısacık bir ölüm sessizliğinin ardından hep bir ağızdan son bir türkü tutturuyoruz merhum Veysel'den : 
” İki kapılı bir handa, gidiyorum gündüz gece…”

macit.soydan@gmail.com