O, bir fikir ve dava adamı… 

Davasına o kadar düşkündü ki hiçbir kadın ile arasında duygusal bağ kuramadı. Çünkü; zaman ayıramadı. Öğretmen olarak sürdürdüğü yaşamında bir gün, bir meslektaşı ilgisini çekti. O güne kadar aşkın eksikliğini hiç hissetmemişti. 

Aşkın bütün vücudunu sarmaya başladığını anladığında aşk, çoktan yakıp kavurmaya başlamıştı onu. Aşkı günden güne büyürken, meslektaşına açılmaya karar verdi ve bir şiir kaleme aldı.

Yazdığı şiiri yeşil gözlü, ahu bakışlı o kadının dolabına koydu. Kadın, mektubu bulduğunda kimden geldiğini anladı ve zarfı açmaya bile gerek görmeden kendisine iade etti. 

Daha sonra çıkardığı şiir kitabında bahsi geçen şiire “Geri Gelen Mektup” ismini verdi.

 İşte o şiirin ilk dörtlüğü; 

“Ruhun mu ateş, yoksa o gözler mi alevden?
Bilmem bu yanardağ ne biçim korla tutuştu?
Pervane olan kendini gizler mi hiç alevden?
Sen istedin ondan bu gönül zorla tutuştu"

Türk edebiyatının en ünlü şairlerinden olan Hüseyin Atsız’ın kalbinden süzülen bu şiir, bize aşkının büyüklüğünü en iyi şekilde yansıtıyor. Aşkına karşılık bulamayan Atsız, daha sonra iki adet evlilik yaptı. İlk eşi olan Mehpare Hanım’dan 1935 yılında ayrılan Atsız, takvimler 1936’yı gösterdiğinde ikinci evliliğini gerçekleştirdi. 

Bu evliliğinden  iki çocuğu olan yazar, ikinci eşinden de 1975 yılında ayrıldı. 
Kim bilir, belki de gerçek aşkını unutamadığı için mutluluğu bir türlü bulamamıştı. 

Aynı yıl hasta olduğundan şüphelenen Atsız, hastane tetkiklerinden sonra bir hastalığı olmadığını öğrense de aynı yıl kalp krizi geçirdi. Yazar için gelen doktor, onun enfarktüs olduğunu anlamamıştı. Ertesi gün tekrar kriz geçiren Hüseyin Atsız, 11 Aralık 1975 Perşembe günü hayata gözlerini yumdu. 

Nota ve Tınıyla... 

macit.soydan@gmail.com