Gerçek, çoğu zaman ağırdır. 

İnsan duymak istediklerini duymaya alışkındır; kulağa hoş gelen sözleri tercih eder, acı hakikatlerden kaçar. 

Ama ne kadar kaçarsak kaçalım, hakikat er ya da geç karşımıza çıkar.

Yalanın ömrü kısa, gerçeğin nefesi sonsuzdur.

Gerçekleri konuşmak cesaret ister. 

Çünkü bazen en yakınımız bile bize kızabilir, bizi sevmekten vazgeçebilir. 

Fakat kaybedeceğimiz tek şey, insanların geçici sevgisidir. 

Oysa kazandığımız şey çok daha değerlidir: vicdanımızın huzuru, kalbimizin temizliği, kendi gözlerimizin içine bakabilme gücü.

Unutmayalım, herkesin alkışını almak kolaydır;

yeter ki onlara hoşlarına giden yalanları söyleyin. 

Ama herkesin karşısına geçip doğruları dile getirmek, işte o kolay değildir. 

Bu yüzden gerçeği konuşan insanlar, çoğu zaman yalnız kalır.

Yalnızlık bazen ağır gelse de, doğrularla yaşamanın onuru hiçbir şeye değişilmez.

Gerçekleri konuşmaktan korkmayın. 

Çünkü günün sonunda, gerçeğin yanında duranlar kazanan olacaktır. 

Yalanlarla kurulan sevgi, rüzgârda savrulan bir yaprak gibidir;

gerçeğin üzerine kurulan sevgi ise kökleri derinlere inmiş bir çınar gibi dimdik ayakta kalır.

Daima doğruları söyleyin. 

Varsın bazıları sizi sevmekten vazgeçsin. 

Ama unutmayın: 

Gerçeklerin ışığında yürüyen insanın kalbi karanlıkta kalmaz.

Nota ve Tınıyla... 

macit.soydan@gmail.com