Cehaletin en tehlikeli şekli, bilmemek değildir.

Çünkü bilmeyen insan öğrenebilir. Asıl tehlike, bilmediğini bilmeyen ve bunu büyük bir marifet gibi sergileyendir.

Hayatta öyle insanlar vardır ki, kendi emekleriyle değil, başkalarının omuzlarına basarak yükselirler. Bir kapıyı kendileri açamazlar ama açık buldukları kapıdan içeri girdiklerinde sanki binayı kendileri inşa etmiş gibi dolaşırlar.

Birileri onları birileriyle tanıştırmıştır. Birileri onlara fırsat vermiştir. Birileri elinden tutmuştur. Ama ilk unuttukları da yine o insanlardır. Çünkü nankörlük, kibirin en sadık arkadaşıdır. Sonra başlarlar ahkâm kesmeye...

Hiç okumadıkları kitaplar hakkında konuşurlar. Hiç yaşamadıkları hayatları anlatırlar. Hiç bilmedikleri konularda kesin hükümler verirler. Cümleleri bilgiyle değil, ezberle doludur. Sorarsanız her şeyi bilirler. Dinlerseniz her konuda uzmandırlar. Sonradan görmelikte zirve sahibidirler. 

İtiraz ederseniz, suçlu siz olursunuz. En zekisi odur. En kültürlüsü odur. En yakışıklısı, en güzeli, en başarılısı odur. Aynaya baktığında gördüğü şey bir insan değil, kendi hayranlık heykelidir. Oysa gerçek bilgi, insanı alçakgönüllü yapar. 

Gerçek kültür, "Bilmiyorum." diyebilmeyi öğretir. Gerçek zeka, konuşmaktan önce dinlemeyi bilir.Boş teneke çok ses çıkarır derler.
Doğrudur. İçi dolu insanın bağırmaya ihtiyacı olmaz. Ne yazık ki günümüzün en büyük sorunlarından biri de budur. Bilgi sahibi olmadan fikir sahibi olmak...

Üç sosyal medya paylaşımı okuyup profesör edasıyla konuşmak... Bir iki isim duyup entelektüel pozlarına bürünmek... Ve bütün bunları yaparken gerçekten üreten, gerçekten çalışan insanlara tepeden bakmak... 

Ne acı... Ne komik... Ve en çok da ne acınası... Çünkü kibir, çoğu zaman başarının değil, yetersizliğin maskesidir. İnsan, eksiklerini ne kadar gizlemeye çalışırsa sesi o kadar yükselir. Gösteriş arttıkça içerik azalır.

Gürültü çoğaldıkça değer kaybolur. Hayatın en ilginç adaleti ise şudur:

Bilge insanlar, öğrendikçe ne kadar az bildiklerini fark ederler. Cahiller ise konuştukça ne kadar çok bildiklerini zannederler. İşte aradaki fark budur. Birinin omzunda tevazu vardır. Diğerinin omzunda ise şişirilmiş bir ego... Ve unutulmaması gereken bir gerçek daha...

İnsan, başkalarının omzuna basarak yükselebilir. Ama karakterini asla yükseltemez. Çünkü karakter, ödünç alınmaz. Bilgi taklit edilebilir. Ünvan satın alınabilir. Makam elde edilebilir. Şöhret bir gün gelir, bir gün gider.

Ama görgü... Nezaket... Alçakgönüllülük... Ve gerçek kültür... İşte bunlar vitrine konulacak süs eşyaları değildir. Onlar insanın mayasıdır.

Mayası bozuk olanın ise ne kadar kabarırsa kabarsın, ekmeği hiçbir zaman güzel olmaz.

Nota ve Tınıyla...