Market kasiyerlerini bilirsiniz…

Uzak semtlerden, sabahın erken saatlerinde dolmuşlara, otobüslere binerler.

Gözleri henüz uyanmamış, yorgunluklarının üzerlerine çöktüğü o saatlerde, hayatın tüm yükünü omuzlarında taşırlar.

Saatlerce ayakta dururlar; kimi zaman 12 saate yakın bir mesai yaparlar.

Ve bütün bu emeğin karşılığı? Asgari ücret.

Ama onların işi sadece kasa başında durmak değildir.

Kimi gün, ağır koliler taşırlar, mağazanın en zor köşelerinde temizlik yaparlar.

Rafları düzenler, müşterilerin fark etmediği ayrıntılarla mağazayı ayakta tutmaya çalışırlar.

Ama ne yazık ki, herkes onlardan sadece güler yüz bekler.

Onların da yorulduğunu, bazen insan içine çıkmak istemediğini, kendi hayatlarında da zorluklarla mücadele ettiğini kimse bilmez.

Bazen azarlanırlar, bazen haksız yere suçlanırlar.

Bazı müşteriler, poşetlerini bile doldurmalarını bekler; onlar için küçük bir lütufmuş gibi.

Ve o yorgun bedenlerin altında, çoğunun oturabileceği bir sandalye bile yoktur.

Düşünün bir an için…

O, belki de küçük bir çocuğunu okula bırakmak zorunda kalmış, belki evde hasta bir yakını var.

Belki okul masrafları için ek iş arıyor, belki sadece ailesine biraz daha fazla katkı vermek istiyor.

Ama her sabah, yeniden giyinir, erken saatlerde marketin kapısından içeri adımını atar.

Ve gün boyu yüzüne yerleşen o zoraki gülümseme…

İçindeki yorgunluğu saklamaya çalıştığı, belki de hiç kimseye anlatamadığı hikâyelerin sessiz tanığıdır.

Onlar, sessiz kahramanlardır.

Bizim alışverişlerimizi, hatta hayatımızı kolaylaştıran görünmez kahramanlar…

Ha bu arada, bayram tatili filan hak getire... 

Bir dahaki alışverişinizde, lütfen onlara biraz daha anlayış gösterin.

Bir gülümseme, küçük bir teşekkür, belki de onların dünyasında büyük bir fark yaratır.

Çünkü emek, her yerde kutsaldır.

Ve onlar, bu kutsallığın en saf örneklerinden biridir.

Unutmayalım, insanlık bazen küçük nezaketlerde saklıdır.

Nota ve Tınıyla... 

macit.soydan@gmail.com