Önceki gün Balıkesir'in Gömeç ilçesindeki özel bir anaokulunda çekildiği öne sürülen ve internet'te yayınlanan görüntülerde, 5 yaşındaki bir çocuğa fiziksel müdahalede bulunduğu iddia edilen öğretmenin, "Annemi ara" diyerek ağlayan küçük çocuğu "Bana ne senin annen yoksa. Bir daha annem yok diye ağlarsan seni doğduğuna pişman ederim" sözleri sosyal medyada tepki çekti.

İnsanın bu tür haberleri gördükçe öfkesi büyüyor.

Düşünebiliyor musunuz hem de bunu yapan bir anaokulu öğretmeni!

Beş yaşında bir çocuk… Hayatın ne olduğunu bile doğru dürüst öğrenmemiş, kendini koruyacak gücü olmayan küçücük bir can. Üstelik annesiz…

Senin görevin ona korkuyu değil güveni, şiddeti değil sevgiyi öğretmek değil mi? Ne acıdır ki bazıları güçlerini yalnızca kendilerinden güçsüz olanlara gösterebiliyor. Güçlüye susan, güçsüze saldıran bu anlayışın adı cesaret değil, korkaklıktır!

Öğretmenlik yalnızca sınıfa girip ders anlatmak değildir. Bir çocuğun ruhuna dokunmak, güvenini korumak, onu hayata hazırlamaktır. Çocuğun bedeninde ve ruhunda yara açan biri, taşıdığı unvanın sorumluluğunu da sorgulatır.

Çocuklar kendilerini savunamaz diye onlara el  kaldırmak, çaresizliklerinden yararlanmak, insanlığın en ağır sınavlarından biridir.

Unutmayın:

Bir çocuğun gözyaşı, yetişkinin öfkesinden daha önemsiz değildir. Tam tersine, o gözyaşını durdurmak hepimizin sorumluluğudur.
Çocukları koruyamayan bir toplum, geleceğini de koruyamaz.

Ve son sözüm şu:

Gücün yalnızca güçsüzlere yetiyorsa güçlü değilsin. Sadece senden daha savunmasız olanlara zarar verebilecek kadar acımasızsın! 

Nota ve Tınıyla...