Ben artık biraz gamsız olmaya karar verdim.

Hani küçümseyerek söylenen o kelime var ya:

“Ne gamsız adam!”

Eskiden kötü bir şey zannederdim.

Şimdi fikrim değişti.

Çünkü herkesin ne dediğini düşünmek, her sözü kafaya takmak, herkesi memnun etmeye çalışmak insanı kendi hayatından uzaklaştırıyor.

Biri beni sevmemiş… Sevmesin. Arkamdan konuşmuş… Konuşsun. Yaptığımı beğenmemiş… Beğenmesin.

Herkesi memnun etmek gibi bir görevim yok. Her tartışmaya girmek, her haksızlığı düzeltmek, herkese kendimi anlatmak zorunda da değilim. 

Çünkü bazı savaşları kazanmanın yolu, hiç başlamamaktır. Gamsızlık sorumsuz olmak değildir. Sevmeden, üzülmeden, yardım etmeden yaşamak da değildir.

Sadece şunu öğrenmektir:

Neyi önemseyeceğini, neyi kapının dışında bırakacağını bilmek.
Hayat zaten yeterince ağır. Bir de başkalarının sözlerini, bakışlarını, dedikodularını sırtımıza yüklemeyelim.

Artık bazı şeylere sadece omuz silkip: 

“Bana ne?” diyeceğim.

Çünkü insan, her şeyi kafasına taktığında değil; neyi takıp neyi bırakacağını öğrendiğinde özgürleşiyor.

İşte benim gamsızlığım tam olarak bu.

Bana hayırlı ve uğurlu olsun :)))

Nota ve Tınıyla...