Bir zamanlar insanlar hissettiklerini anlatmak için kelimelere sığınırdı.

Bir şiirin içine saklanır, bir romanın satırlarında kendini bulurdu.

Şimdi ise birkaç saniyelik paylaşımlara, içi boş cümlelere ve hızla tüketilen duygulara bıraktık her şeyi.

Peki ne oldu bize?

Ne zaman bir kitabın kokusunu, bir cümlenin derinliğini; ekranların soğuk ışığına değiştik?

Ne zaman yazmak bir emek olmaktan çıkıp, görünmek için yapılan bir gösteriye dönüştü?

Bugün herkes yazıyor. Ama ne yazık ki herkes yazar değil.

Kalemi eline alanın kendini yazar, iki mısra karalayanın kendini şair ilan ettiği bir çağdayız.

Oysa yazmak; kelimeleri yan yana dizmek değil, onları bir kalbin ritmine uydurabilmektir.

Her cümle bir yük taşır, her satır bir iz bırakır. Bu yüzden herkes kitap yazamaz. Yazmaya kalkışanların çoğu ya eksik kalır ya da anlamdan uzak, dağınık cümlelerin içinde kaybolur.

Gerçek yazar ise kurduğu dünyanın içinde kaybolmaz; aksine okurunu da o dünyanın içine çeker. Olayları bir bütün halinde, anlamın ve mantığın izinde örer. Onun yazdıkları yalnızca bir metin değil, neredeyse yaşayan bir hakikattir.

Ve şairler…

Onlar kelimelerin en kırılgan, en derin halini taşıyan insanlardır.

Herkesin anlatamadığını iki dizede anlatan, bir ömrün yükünü bir mısraya sığdırabilen nadir ruhlardır.

Şiir, basit uyaklardan ibaret değildir; şiir, hissedilmeden yazılamayan bir hakikattir.

Gerçek bir şair, kelimeleri süslemez—onlara ruh verir.

Ama gel gör ki, bu ruh çoğu zaman fark edilmez.

Bugün öyle bir noktadayız ki, değersiz olanın parlatıldığı, değerli olanın ise sessizliğe mahkûm edildiği bir düzenin içindeyiz.

Çok satanın iyi olduğu yanılgısı, edebiyatın en büyük yaralarından biri haline geldi.

Oysa bir kitabın çok okunması, onun derin olduğu anlamına gelmez. Gerçek değer, çoğu zaman kalabalıkların gürültüsünde değil, sessizliğin içinde saklıdır.

Yazarlık ise bir anda var olunan bir kimlik değildir. Okudukça büyür insan. Okudukça genişler, derinleşir, dönüşür.

Yazarlık dediğimiz şey de tam olarak bu birikimin ürünüdür. Okunan her kitap, yoğrulan bir hamur gibidir. Ve bir gün o hamurdan bir eser çıkar. Bazen eksik, bazen kusurlu…

Ama bu, çoğu zaman yazarın değil; zamanın, şartların ve dünyanın henüz hazır olmayışının sonucudur.

Ne yazık ki bugün, emeğin yerini kolaycılık almış durumda.

Kopyala-yapıştır bilgilerle “kitap” yazanlar, birkaç sohbeti derleyip kendine “yazar” diyenler çoğaldı.

Daha da acısı, şiirin zarafetini hafife alan, iki basit kafiyeyle kendini şair sananların çoğalmasıdır. Oysa gerçek şairler, bir kelimeyi bile yazmadan önce defalarca hisseden insanlardır.

Çünkü şair olmak; kelimelerle konuşmak değil, kelimelerle susabilmeyi de bilmektir.

Asıl soru ise hâlâ aynı:

İnsanlar ne zaman bu kadar yüzeyselleşti?

Bugün bir kitap almak yerine saatlerce sosyal medyada anlamsız içeriklere gömülmeyi tercih eden bir alışkanlık büyüyor.

Bir kitaba verilecek para ağır gelirken, geçici heveslere harcananlar sorgulanmıyor.

Oysa bir kitap, yalnızca kâğıt değildir; bir hayat, bir iz, bir duygudur.

Bir şiir, insanın içindeki kırıkları onarabilir.

Bir roman, insanın kendine bile söyleyemediği duyguları yüzüne vurabilir.

Ama biz, bu derinliği ekranların yüzeyselliğine değişiyoruz.

Belki de sorun şu:

İnsanlar duygularını yitirmedi…

Sadece onları susturmayı öğrendi.

Ve susturulan her duygu, bizi biraz daha uzaklaştırdı kelimelerin gerçek anlamından.

Yine de umut var.

Çünkü bir yerlerde hâlâ gerçekten yazanlar var.

Ve bir yerlerde hâlâ bir dizeyi okurken kalbi titreyen insanlar…

Belki azlar.

Ama edebiyat zaten hiçbir zaman kalabalıkların işi olmadı.

Nota ve Tınıyla…