Eylül'ün başka bir hali vardır.

Daha takvim yaprağında adını gördüğümüz anda, yazın bitmekte olduğunu anlarız. Güneş hâlâ sıcaktır belki ama akşamların serinliği kendini hissettirmeye başlamıştır. Sokaklarda yazın o telaşlı neşesi azalır, insanın içine tarif etmesi zor bir duygu yerleşir.

Eylül biraz hüzündür. Ama öyle insanı yoran, karanlık bir duygu değil... Hatırlatan, düşündüren bir mevsimdir. Geçmiş yazları, eski dostları, bir zamanlar birlikte yürüdüğümüz sokakları, artık hayatımızda olmayan insanları hatırlatır. Bir şarkı çalar ve yıllardır açmadığımız bir kapı birdenbire yeniden aralanır.

Çünkü bazı ayların hafızası vardır. Eylül de onlardan biridir. Belki bir aşkın başlangıcını hatırlatır bize, belki bitişini... Belki bir okulun ilk gününü, belki yıllar önce edilen bir vedayı. Bir zamanlar “Bir daha görüşürüz” dediğimiz ama bir daha hiç göremediğimiz insanları bile Eylül'le birlikte hatırlarız.

Yaz boyunca kaçtığımız düşünceler, Eylül gelince sessizce yanımıza oturur. İnsan biraz daha fazla düşünür. Biraz daha fazla susar. Biraz daha fazla özler. Eylül'ün en güzel tarafı da belki budur. Bize hayatın yalnızca yaşanmaktan ibaret olmadığını, bazen durup geriye bakmamız gerektiğini hatırlatır. 

Sokaklarda sararan yaprakları görürken, aslında kendi hayatımızdaki bazı yaprakların da çoktan düştüğünü fark ederiz. Ama her düşen yaprak bir son değildir. Bazıları yeni bir başlangıcın habercisidir. Eylül, yazla kışın arasında duran bir köprü gibidir. Ne tam olarak yazdır ne de henüz kış... Tıpkı bazı duygularımız gibi.

Ne tamamen unutmuşuzdur ne de hâlâ eskisi kadar severiz. Ne tamamen gitmiştir hayatımızdan bazı insanlar ne de gerçekten yanımızdadırlar. Sadece anılarımızda yaşamaya devam ederler. Ve belki de Eylül'ü bu kadar güzel yapan şey budur: Bize kaybettiklerimizi hatırlatırken, hâlâ sahip olduklarımızın değerini de öğretir. 

Bir akşamüstü pencerenin kenarında oturup dışarı bakarken, hafif bir rüzgâr perdeyi oynatır. Uzaklardan bir şarkı gelir. Bir an durursun. Ve hiçbir şey söylemeden gülümsersin. Çünkü anlarsın ki bazı insanlar gitse de, bazı aşklar bitse de, bazı yıllar geride kalsa da hayat devam ediyor. Eylül işte tam o anda gelir. Biraz sessiz... Biraz romantik... Biraz da geçmişten kalan duygularla.

Ve kulağımıza usulca şunu söyler: “Her şey geçiyor... Ama bazı şeyler hiç unutulmuyor.”

Hoş geldin Eylül. Beraberinde biraz serinlik, biraz özlem ve bolca hatıra getirdin. Ama seni yine de seviyoruz. Çünkü sen bize sadece yazın bittiğini değil, bazı duyguların mevsimi olmadığını da hatırlatıyorsun.

Nota ve Tınıyla...