“Çok fazla düşündüğünde hissetmeyi unutursun.”

Bu cümle, aslında modern insanın en büyük açmazını özetliyor.

Bir karar vermeden önce defalarca tartmak, olasılıkları hesaplamak, riskleri ölçmek… Sonunda ne oluyor biliyor musunuz? O anın tadını kaçırıyoruz.

Çünkü fazla düşündüğümüzde, hayatı yaşamaktan çok, hayatı planlamaya çalışıyoruz.

İnsanın zihni yoruldukça kalbi susmaya başlar. Halbuki yaşamın en saf gerçekleri, düşüncenin değil hissin içindedir.

Bir çocuğun kahkahasını dinlerken, deniz kokusunu içinize çekerken ya da sevdiklerinizle oturmuş bir akşam yemeğini paylaşırken, analiz etmezsiniz. Orada akıl devre dışıdır; sadece kalp konuşur. Ve işte o anlar, ömrün en değerli parçalarıdır.

Ama biz çoğu zaman kendimizi 'fazla düşünmenin' tuzağına bırakıyoruz. 'Ya olmazsa, ya yanılırsam, ya kaybedersem…' Bu 'ya'larla başlayan cümleler hayatı felç eder.

Oysa hiçbir şey kesin değil, hiçbir ihtimal tamamen kontrolümüzde değil. Bazen bırakmak, teslim olmak, akışa güvenmek çözümün ta kendisidir. Çünkü bırakabildiğinizde, hayat da size kollarını açar.

Düşünmek elbette insanı diri tutar, yön verir. Ama sürekli düşünmek, insana ağırlık yükler.

Yürümek için ayaklarınızın hafif olması gerekir; çok fazla taş taşırsanız yol alamazsınız. İşte aklın fazlalığı da kalbin üzerine öyle bir ağırlık koyar ki, ne hissetmeye ne de yaşamaya yer kalır.

Bazen bırakmak, kaybetmek değil; aksine kazanmak demektir.

Çünkü bırakmak, yüklerden arınmak demektir. Bıraktığınızda, o anda kalırsınız. Ve belki de asıl huzur tam da oradadır.

Hayat dediğimiz şey, kontrol edilemeyecek kadar büyük, hesaplanamayacak kadar karmaşık, ama hissedilemeyecek kadar da kısa değildir.

Fazla düşünmek bizi yaşamdan koparır. Oysa bazen, sadece hissetmek yeterlidir. Ve belki de bütün mesele şu cümlede saklıdır: 

Bazen bırakmak, aslında en doğru seçimdir.

Nota ve Tınıyla... 

macit.soydan@gmail.com