Türkiye’de televizyon dizilerini izleyen herkesin dikkatini çeken ortak bir ayrıntı vardır: 

Kahvaltı sahneleri. 

Hangi kanalı açarsanız açın, hangi diziyi izlerseniz izleyin, mutlaka koca bir masa, rengârenk tabaklar, çeşit çeşit peynirler, zeytinler, börekler, reçeller, bal, kaymak… 

Adeta bir otel açık büfesi. 

Üstelik bu sofralar yalnızca varlıklı ailelerin evinde değil, en fakir olarak sunulan karakterlerin evinde bile karşımıza çıkar. 

Dizi kurgusuna göre “geçim derdi” içindeki bir ailenin masasında bile, orta halli bir ailenin hayatta göremeyeceği bolluk vardır.

Peki neden böyle? 

Bunun adı “görgüsüzlük” mü? 

Belki tam olarak değil. 

Daha çok bir illüzyon. 

Diziler gerçeği yansıtmak yerine hayali bir “ideal hayat” sunuyor.

Seyircinin gözüne hitap etmek, sahneyi renklendirmek, evin huzurlu ve bereketli görünmesini sağlamak… 

Yapımcıların tercihi bu. 

Fakat farkında olmadan toplumun algısını da şekillendiriyor. 

İnsanlar ekranda gördüğü o abartılı sofraları normal sanıyor. 

Gerçek hayatta üç zeytinle bir peyniri bölüşen binlerce aile, televizyon ekranında kendi gerçeğinin temsil edilmediğini fark ediyor ve bu da büyük bir çelişki yaratıyor.

Oysa yabancı dizilere baktığınızda bambaşka bir tablo görürsünüz. 

Bir kahve, bir dilim tost, belki bir parça meyve… 

Gerçek hayata daha uygun, daha ölçülü sofralar. 

Çünkü orada amaç “göze hitap etmek” değil, “gerçeği anlatmak.” 

Bizde ise kamera, gerçeği değil, “görkemli olanı” seviyor.

Sonuçta mesele sadece bir kahvaltı değil; bir zihniyet meselesi. 

Bizde diziler sofrayı da abartıyor, duyguyu da, hayatı da. 

Biraz gösteriş, biraz sahne ihtişamı… 

Ama bazen insan düşünüyor: 

Seyircinin asıl görmek istediği gerçekten böyle bir sofranın ihtişamı mı, yoksa sade bir ekmeğin yanında paylaşılan samimiyet mi?

Nota ve Tınıyla... 

macit.soydan@gmail.com