8 Mart…

Takvim yapraklarında bir gün gibi durur.

Ama aslında bir ömürdür.

Bir annenin sabaha karşı uykusuz gözleridir.

Bir kız çocuğunun kırık oyuncağını saklayıp gülümsemesidir.

Bir kadının susarak büyüttüğü acıdır.

Kadın…

Kimi zaman evinin en sessiz köşesinde dünyanın yükünü taşır.

Kimi zaman bir kürsüde, bir fabrikada, bir tarlada alın teri olur.

Kimi zaman da kimsenin duymadığı bir iç çekiştir gece yarısı.

Kadın, sadece bir cinsiyet değildir.

Kadın, sabrın ete kemiğe bürünmüş halidir.

Kadın, vazgeçmeyiştir.

Kadın, “Ben de varım” demenin en zarif, en güçlü halidir.

Bir düşün…

Seni ilk kim sevdi karşılıksız?

Düştüğünde ilk kim koştu?

Başaramadığında “Sen yaparsın” diyen kimdi?

Bir annenin duası,

Bir öğretmenin inancı,

Bir eşin omuz omuza duruşu,

Bir kız kardeşin sessiz fedakârlığı…

Hepsi bir kadının kalbinden geçti.

Ama çoğunluk ne yaptı?

Gücünü alkışladı ama yorgunluğunu görmedi.

Gülüşünü sevdi ama gözyaşını fark etmedi.

“Kadın güçlüdür” dedi…

Ama onu güçlü olmaya mecbur bıraktı.

Oysa kadın yorulabilir.

Ağlayabilir.

Kırılabilir.

Ve en çok da anlaşılmak ister.

8 Mart sadece çiçek verme günü değildir.

Bir fotoğraf paylaşıp “İyi ki varsınız” yazma günü hiç değildir.

8 Mart, aynaya bakma günüdür.

“Ben bir kadına ne kadar adilim?” diye sorma günüdür.

Çünkü kadın;

Bir evin ışığı,

Bir toplumun vicdanı,

Bir ülkenin yarınlarıdır.

Eğer bir kadın gülüyorsa,

Bir şehir daha aydınlıktır.

Eğer bir kadın korkmadan yürüyebiliyorsa,

O ülke gerçekten özgürdür.

Bugün annelerimizin ve ğretmenlerimizin ellerinden,

Hayat arkadaşlarımızın yorgun omuzlarından,

Kız çocuklarının hayallerinden öpelim.

Ve sadece bugün değil…

Her gün.

Çünkü kadın bir gün değil,

Bir ömürdür.

8 Mart Dünya Kadınlar Günü kutlu olsun.

Gözyaşlarının değil, gülüşlerinin çoğaldığı bir dünya dileğiyle…

Nota ve Tınıyla…