CAHİLİYE DEVRİ 

Sanırım dünyada ‘Tahsilin cehaletini almadığı’ ve ‘Cahilliğinden mutlu olanlar’ çoğunluğunun azımsanmayacak kadar çok nüfusa sahip olduğu tek ülke sadece ve sadece Türkiye’dir…

Evet, kimi toplumlar eğitimsiz kitleleri cahil toplumlardır ve eğitimlileri de onlara örnek olur; kimi toplumlar ise; eğitilmek, öğrenmek ister; bilgileri yetmez, sevgi gibi bilgilerini de paylaşır, paylaştıkça çoğalan bilgi sayesinde; bilinçli kitleler ortaya çıkar; bilinçli olmaları onları ‘Koyun’ sıfatından, ‘İnsan’sıfatına yücelttiği için; ‘Çoban’ ihtiyaçları yoktur; güdümlenemezler, güdülemezler, güdük kalmazlar; yönetilemezler; yönetirler…

Yine dünyada sahaflarında en çok kitap olan ülkeler sıralamasında; Türkiye; bir istatistiğe göre; ilk 10’da yer alıyor. Nüfus yoğunluğu ve idari bölgeler baz alındığında; ülkedeki kent sayısına göre sahaf sayısı en çok olan ülke ise yine açık ara Türkiye…

81 ilin neredeyse tamamında sahaf var; İstanbul’un sahaf olmayan ilçesi yok; İzmir’de Çeşme ve Narlıdere hariç tüm ilçelerde var; Ankara keza; tüm ilçelerinde sahaf var; Adana’da ise bir tek Karatay’ta yok…

Peki başka ülkeler, kitap eskitmiyor mu?

 Eskitiyor tabii ki; ama, okuduğu kitabı ya kütüphanesine koyuyor, ya değiş-tokuş yapıyor…

Hyde Park’ta, Central Park’ta, Park de Rein’de; ‘Kitap Banklar’ı var, insanlar, okuduğu kitabı buraya bırakıyor, bırakılanı alıyor; inanın ne çöp toplayıcısı, ne evsizi, hattâ ne de hırsızı bu kitaplara dokunmuyor; kitap bırakmadan bir kişi oradaki kitabı almıyor…

Kitlesel olarak sürekli çoğalan bir cahilliğimiz var…

Bunu sokak röportajlarında rahatlıkla görebiliyoruz…

Malum seçim dönemi; iktidar yanlıları Kanal A ve Atv ağzıyla, muhalifler ise Halk TV ya da TELE 1 ağzıyla konuşuyor; doğruluğunu araştırmadan, okumadan; ‘Herbokologlar’ ne derse onlar için reel gerçeklik o; çünkü onlar için atasözü değişiyor; ‘Bilmek de öğrenmek de ayıp’ sanki…

Peki ya şu neredeyse her mahallede eniştesinden hamile kalanların bulunduğunu öne süren sapık kadın ve uyduruk tıp programları...

İnanın kısrılığın tedavisi kezzap içmektir, azmak için ise kireç yiyin deseler, izleyenin yüzde 90'ı tatbik etmezse ben de bir şey bilmiyorum...

 İlber Ortaylı’ya hiçbir zaman kızmadım bu yüzden…

 Cahilliğinden, öğrenilmiş çaresizliğinden mutlu bir insan ve o insanların çoğalmasıyla; cahilliğinden ve öğrenilmiş çaresizliğinden mutlu bir toplum olunur mu; ama bu toplum böyle işte...

Başka bir toplum, böylesine tarih kokan bir vatanda; hattâ bunun yüzde 10’unda yaşasa; en azında kendi tarihini öğrenir ama yok işte…

 Adeta, ‘Ya ….. bile öğrenmemiş, ben öğrensem ne olacak ki?’ diye iç sesini kabullenenler cennetiyiz…

 Bu tür bir kitleye ‘Yuh’ da yetmez,  ‘Yazıklar olsun’ da…

 Oysa sözde inandığını iddia ettiği  son dinin ilk emri ‘Oku’ değil mi?

 Hattâ ‘Bana bir harf öğretenin kırk yıl kölesi olurum’ diyen de yine o inandığını dikte ettiği Ehl-i Beyt mensubu birinin sözü değil mi?

 Öyle ama gerçek de şu ki; cahillik maalesef sari; bulaşıyor; en beter mikrop; önce beyne, sonra ruha ve tüm karaktere sirayet ediyor…

Öğrenilmiş çaresizlikle de tüm bedene metastas yapıp; ‘Kitlesel Aptallık’ seviyesine ulaşıyor…

Siz ‘Covid-19’a asrın salgını, AİDS’e ‘Asrın vebası’ diyenlere bakmayın; tüm asırların en berbat salgını ‘Cahil Kalmaktan Mutluluk Duyma’ hastalığıdır; cahilliğin ilacı var ama, cahil kalmaktan mutlu olmanın ilacı hiçbir zaman bulunamayacaktır…

Işık ve sevgiyle…

 macit.soydan@gmail.com