Son yıllarda adını sıkça duyar olduk: 

akran zorbalığı.

Ama artık bu kelime, masum bir itiş kakıştan ya da sözlü sataşmadan ibaret değil. 

Okul bahçelerinde, ,sokak aralarında, hatta bazen kameraların önünde yaşanan şiddet; yaralanmayla, hatta ölümle sonuçlanabiliyor. 

Ve insanın aklına ister istemez şu soru geliyor:

Bu çocukların eline kim veriyor bu şiddeti?

Daha da ötesi…

Kim veriyor bu silahları?

Kim dolduruyor bu öfkeyi?

Kim yönlendiriyor bu çocukları?

Bir çocuk, başka bir çocuğa bu kadar acımasız olmayı kendi kendine mi öğrenir? 

Yoksa yetişkinler olarak bir yerlerde ciddi şekilde sınıfta mı kalınıyor?

Eğitimsizlik elbette önemli bir etken. 

Ama mesele sadece okulda öğretilen matematik ya da Türkçe değil.

 Empati, merhamet, sınır bilinci öğretilmeyen bir çocuk; gücü şiddette aramaya başlıyor. 

Evde susarak, bağırarak, döverek sorun çözen yetişkinleri gören bir çocuk, okulda başka türlü mü davranacak?

Bir de işin ekran tarafı var.

Televizyonlarda, dijital platformlarda, sosyal medyada…

Vurdulu, kırdılı, “güçlü olan kazanır” mesajı veren yapımların kahramanları. 

Sürekli şiddetle var olan, yumruğuyla haklı çıkan karakterler. 

Çocuklar izliyor, hafızalarına kazıyor ve taklit ediyor. 

Çünkü çocuk gördüğünü normal sanır.

Eskiden okula tek başına giderlerdi.

Bugün ise koca koca çocuklar bile aileleriyle gitmek zorunda kalıyor. 

Bu tablo bize çok şey anlatıyor aslında. 

Güvensizliğin korkunun, çaresizliğin fotoğrafını. 

Akran zorbalığı artık “çocuklar arasında olur böyle şeyler” diyerek geçiştirilecek bir konu değil. 

Bu bir toplumsal alarmdır.

Aileye, okula, medyaya, yöneticilere düşen sorumluluklar var.

Ama en önemlisi şudur: Bu işe artık bir dur denmek zorunda.

Çocukları sadece büyütmeyelim; iyi insan olarak yetiştirelim.

Şiddeti konuşarak, öfkeyi anlayarak, gücü merhametle dengeleyerek öğretelim.

Aksi halde bugün seyirci kaldığımız zorbalık, yarın hepimizin kapısını daha sert çalabilir.

Ve o zaman “Nasıl bu hale geldik?” demek için çok geç olabilir...

Nota ve Tınıyla...