Ortadoğu’da yine bir savaş başladı.

Takvim değişti, haritalar değişti, silahlar modernleşti ama değişmeyen tek bir şey var:

İlk ölenler yine çocuklar oldu.

Henüz adını doğru düzgün yazamayanlar…

Oyuncağını yatağının altına saklayanlar…

Annesinin sesini duyunca koşarak gelenler…

Bombanın ne olduğunu bilmeden, korkunun adını öğrenmeden toprağın altına girenler…

Ama biz ne yaptık?

Haberlere baktık.

Sosyal medyada gezindik.

Ve en çok neye tıkladık biliyor musunuz?

Kahkaha atan emojilere.

Evet, yanlış okumadınız.

Savaş haberlerinin altında en çok gülen suratlar var.

İnsanlar ölüme gülüyor.

Çocuk cesetlerine gülüyor.

Yanmış evlere, yıkılmış okullara, paramparça hayallere gülüyor.

Sormak istiyorum:

Bu nasıl bir ruh halidir?

Bu nasıl bir vicdandır?

Ne zaman bu kadar sadist olduk?

Ne zaman başkasının acısını eğlenceye çevirdik?

Barış kelimesi neden bu kadar rahatsız ediyor bazılarını?

Neden barış diyen “saf”, savaş izleyen “bilge” sayılıyor?

Neden kan akmadan tatmin olamayan bir kalabalığa dönüştük?

Her savaşta aynı hikâye anlatılıyor:

“Strateji”,

“Güç gösterisi”,

“Haklı sebepler”…

Ama hiçbir başlıkta şunu görmüyoruz:

“Bugün de bir çocuk daha büyüyemedi.”

O çocukların tarafı yok.

Bayrağı yok.

İdeolojisi yok.

Onların sadece oyuncakları vardı, defterleri vardı, yarım kalmış hayalleri vardı.

Ve biz, klavyenin başında, koltuğumuzda rahat rahat oturup bir çocuğun ölümüne gülebiliyorsak…

Sorun savaşta değil artık.

Bizde.

Çünkü bir gün bu dünya gerçekten barışa kavuşursa,

Siz emojileri kullanıp pis pis iğrenç bir şekilde sırıtmaya devam ederken, 

en zor hesap şu olacak:

Silah tutan eller değil,

ölü çocuklara gülen kalpler yargılanacak.