27 Mart…

Perdenin usulca aralandığı, ışıkların kalbin ritmine eşlik ettiği, insan ruhunun sahnede yeniden doğduğu o özel gün:

Dünya Tiyatrolar Günü.

Tiyatro, yalnızca bir sanat dalı değildir.

Tiyatro, insanın kendini insana anlattığı en eski, en sahici dildir.

Bir sahnenin üzerinde bazen bir hayat başlar, bazen bir hayat biter.

Ama her defasında seyircinin kalbinde yeni bir pencere açılır.

Çünkü tiyatro, gerçeğin ta kendisi değil; gerçeğin hissedilen hâlidir.

Bir tiyatro oyuncusu…

Onu sadece sahnede gördüğümüz birkaç saatle tanıdığımızı sanırız.

Oysa o birkaç saat, yılların emeğinin, uykusuz gecelerin, tekrarların, vazgeçişlerin ve yeniden başlayışların bir sonucudur.

Bir karakteri yaşamak, sadece ezberlenmiş cümleleri söylemek değildir.

O karakterin acısını omuzlamak, sevincini kalpte büyütmek, suskunluğunu bile seyirciye anlatabilmektir.

İşte bu yüzden tiyatro oyuncusu, insan ruhunun en cesur yolcusudur.

Peki nasıl yetişir bir oyuncu?

Biraz merakla, biraz cesaretle…

Çokça sabırla.

Okullarda, konservatuvarlarda teknik öğrenilir belki; ama sahnenin gerçek dili hayatın kendisidir.

Bir oyuncu, sokakta yürüyen insanlardan, bir çocuğun kahkahasından, bir yaşlının bakışından beslenir.

Çünkü tiyatro, hayatın aynası değil, ta kendisidir.

Dünyanın dört bir yanında tiyatroya duyulan ilgi, aslında insanın kendine duyduğu özlemin bir göstergesidir.

Dijital ekranların hızla çoğaldığı bu çağda bile insanlar, bir sahnenin karşısına oturup canlı bir hikâyenin içine girmeyi seçiyor.

Çünkü tiyatroda “an” vardır. Tekrarı olmayan, filtresiz, çıplak ve gerçek bir an…

Belki de bu yüzden tiyatro, hiçbir zaman eskimeyen bir mucizedir.

Bugün, bir tiyatro salonunun kapısından içeri girdiğinizde sadece bir oyun izlemeye gitmezsiniz.

Bir insanın iç dünyasına misafir olur, kendi içinize doğru uzun bir yolculuğa çıkarsınız.

Işıklar söndüğünde, sahne aydınlandığında, aslında kalbinizin en karanlık köşeleri de usulca aydınlanır.

27 Mart, sadece tiyatronun değil; insanın, duygunun ve anlatmanın günüdür.

Ve belki de en çok hatırlamamız gereken şey şudur:

Hayat bazen bir sahne kadar kısa, ama bir oyun kadar anlamlıdır.

Perde hiç kapanmasın…

Nota ve Tınıyla…